ซ่งจือชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วรีบหลีกทางตรงประตู “น้องกู้มาแล้วเหรอ เข้ามาเร็ว เข้ามา!”
คำเรียกของเธอเปลี่ยนจากคุณกู้เป็นน้องกู้ไปแล้ว ตั้งแต่วินาทีที่เห็นกู้ หมิงเยวี่ยน หัวใจที่แขวนค้างอยู่ก็กลับลงไปอยู่ในอกเสียที
เมื่อนึกถึงคนที่นั่งดูถูกลูกสาวของเธออยู่ในห้องรับแขก มุมปากด้านขวาของเธอก็ยกขึ้น
หวานเหวินได้ยินเสียงเขา กลับเดินไปทางระเบียง
ทันทีที่กู้ หมิงเยวี่ยนก้าวเข้ามาในห้องรับแขก เขาก็เห็นชายเสื้อของหวานเหวิน แล้วก็เห็นป้าร่างท้วมที่นั่งอยู่บนเก้าอี้
เขาเข้าใจทันทีว่าคนคนนี้ไม่ได้เป็นที่ต้อนรับ
“ว่านว่าน น้องกู้มาแล้ว ออกมาสิ” ซ่งจือรับของจากมือเขาอย่างเป็นธรรมชาติ
“คุณป้าครับ ผมถือเอง” กู้ หมิงเยวี่ยนวางผลไม้ ขนมเถาซู และนมผงมอลต์ลงบนโต๊ะ
ป้าเจ้าเห็นของบนโต๊ะแล้วตาโต
ผู้ชายคนนี้เป็นใครกัน ถึงได้ใจกว้างขนาดนี้ตั้งแต่เจอกันครั้งแรก
ส่วนเป็นคนแบบไหนนั้น ก็ไม่ต้องบอกให้มากความ
เธอเห็นก่อนว่าอีกฝ่ายสวมเครื่องแบบทหารแบบสี่กระเป๋า จากนั้นก็มองกู้ หมิงเยวี่ยนตั้งแต่หัวจรดเท้า เห็นว่าเขาอายุไม่น้อย ผิวคล้ำ
“คุณครูซ่งคะ คนนี้เป็นใครเหรอคะ” เธอถามทั้งที่รู้อยู่แล้ว
“เป็นเพื่อนของว่านว่านที่บ้านฉันค่ะ” ซ่งจือไม่ได้อธิบายให้ชัดเจน “น้องกู้ นี่คือป้าเจ้า”
“สวัสดีครับป้าเจ้า”
“คุณมาแล้วเหรอ ฉันนึกว่าจะมาสัปดาห์หน้าเสียอีก” หวานเหวินเอ่ยขัดบทสนทนาสุภาพตามจังหวะพอดี สายตาหยุดอยู่บนตัวเขาครู่หนึ่ง