เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดส่องเข้ามาที่ระเบียง หวานเหวินนั่งอยู่บนม้านั่งเตี้ย พลิกอ่านหนังสือ《หลักการบัญชี》
หวานเฮ่าหรานโผล่หน้าเข้ามาจากห้องนั่งเล่นครึ่งหนึ่ง “ว่านว่าน ที่บ้านไม่มีเกลือแล้ว แม่ให้ลงไปซื้อสักห่อ”
หวานเหวินไม่แม้แต่จะเงยหน้า “นายไปซื้อสิ”
“ผมกำลังเก็บกระเป๋าอยู่” หวานเฮ่าหรานพูดอย่างมีเหตุผล “มะรืนนี้ก็ต้องไปรายงานตัวแล้ว ของยังเก็บไม่เสร็จเลย”
หวานเหวินปิดหนังสือแล้วลุกขึ้นยืน “นายก็แค่ขี้เกียจ”
“ใช่ ผมขี้เกียจ น้องสาวผมขยัน” หวานเฮ่าหรานหดหัวกลับไป
หวานเหวินสวมรองเท้าแตะ กำเงินสองเหมาไว้ในมือแล้วออกจากบ้าน
ตึกแถวสวนสำหรับครอบครัวทหารของโรงงานเครื่องจักรมีแสงสลัว ราวบันไดถูกมือจับจนขึ้นเงา
เธอเดินลงบันไดทีละขั้น พอถึงประตูทางเข้าชั้นหนึ่ง
แสงแดดก็สาดเข้ามาจนเธอต้องหรี่ตา
หน้าร้านขายของชำตรงปากซอยมีคนยืนอยู่สองคน
ฝีเท้าของหวานเหวินชะงักไปครู่หนึ่ง
เธอมองแวบเดียวก็จำคนหนึ่งได้—หลินเยว่
อีกคนเป็นผู้ชายรูปร่างสูงพอสมควร สวมเสื้อเชิ้ตสีขาว มีแว่นตาพาดอยู่บนสันจมูก
เขาหนีบหนังสือเล่มหนึ่งไว้ในมือ กำลังพูดอะไรบางอย่างกับหลินเยว่
หวานเหวินตั้งใจจะเดินอ้อมไป แต่อีกฝ่ายเห็นเธอเสียก่อนแล้ว
“หวานเหวิน?” ชายหนุ่มหันมา สายตาหยุดอยู่บนใบหน้าเธอชั่วขณะ แววตาเปี่ยมด้วยความยินดี “...เป็นคุณจริง ๆ เหรอ?”
หวานเหวินจำเขาได้—หลิวเว่ย์กัว
หัวหน้าห้องสมัยมัธยมปลายของพวกเธอ
ตอนนั้นเขาเรียนเก่งที่สุดในห้อง เป็นที่ชื่นชอบของครู ส่วนเด็กผู้หญิงในห้องก็พากันรายล้อมเขา
แต่หลิวเว่ย์กัวเป็นคนพูดน้อย ไม่ค่อยสนิทกับใคร
“หัวหน้าห้อง” หวานเหวินพยักหน้า “ไม่เจอกันนานเลยนะ”