“เฉินเกอ นี่คือที่ทำงานของคุณหรือ?”
ซูเฉินตะลึงไปครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะเบา ๆ “อืม ใช่ ที่นี่แหละ ต่อไปเธอมาหาฉันหรือยายก็ได้”
“แบบนี้จะดีเหรอ? เจ้านายของคุณจะโกรธแล้วไล่คุณออกหรือเปล่า?” หูเจียวเจียวเป็นกังวล “ยังไงซะ คุณเพิ่งออกมา หางานดี ๆ แบบนี้ได้ก็ไม่ใช่ง่าย ๆ”
“ไม่เป็นไร เจ้านายเราใจดีพูดง่าย!” ซูเฉินหยุดไปครู่หนึ่ง “เขาไม่เพียงแต่หน้าตาหล่อเหลา นิสัยยังดีอีก ทั้งยังรวย เป็นผู้ชายที่เพอร์เฟกต์ที่สุดในโลกเลยแหละ!”
“หึ! ต่อให้เขาดีแค่ไหนก็สู้เฉินเกอไม่ได้”
ซูเฉิน: ...
ระหว่างที่คุยกัน ทั้งคู่ก็มาถึงหน้าประตูหมู่บ้านยุนติ่งเทียนกง
ซูเฉินลงจากรถ เดินไปที่ประตู สแกนใบหน้า ประตูใหญ่ก็ค่อย ๆ เปิดออก
จากนั้น เขาหันหลังกลับไปขึ้นรถไฟฟ้าสองล้อคันเล็ก ขับเข้าไปตรง ๆ จอดรถเรียบร้อย แล้วก็พาหูเจียวเจียวเข้าบ้าน
ตลอดทางที่เดินผ่านสวนดอกไม้และสระว่ายน้ำ ปากเล็ก ๆ ของหูเจียวเจียวไม่เคยหยุด ส่งเสียงอุทานด้วยความตื่นตะลึงไม่หยุดหย่อน
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นคฤหาสน์สุดหรูขนาดนี้ ความจนจริง ๆ ที่จำกัดจินตนาการของเธอ
เธอตามซูเฉินเข้าไปในบ้าน สายตาเต็มไปด้วยแสงทองอร่าม ราวกับได้เดินเข้าไปในวังทองคำ
ในวัง หญิงชราคนหนึ่งกำลังนอนอยู่บนโซฟาสีขาวขนาดใหญ่ หลับตาพักผ่อน ด้านข้างมีคนสองคนที่แต่งกายด้วยชุดแม่บ้าน กำลังนวดให้เธอ
คนหนึ่งนวดหัว อีกคนนวดขา
เธอเดินเข้าไปใกล้ ก็ต้องร้องอุทานออกมาทันที “ยาย?”