"ขอโทษนะ ฉันแต่งงานแล้ว!"
ลู่ชิงเสวี่ยพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา ราวกับหุ่นยนต์ไร้ความรู้สึก
"แต่งงานแล้ว?"
ท่านฟู่ขมวดคิ้ว
"เอ๊ะ! ฮ่าฮ่า ท่านฟู่ อย่าไปฟังมันพูดเพ้อเจ้อเลย!"
แม่ของลู่ชิงเสวี่ยเดินเข้ามา คว้าแขนท่านฟู่ไว้ แล้วพูดหัวเราะๆ ว่า "หนูนั่นแค่เล่นไปงั้นแหละ ในเมืองเจียงเฉิง ผู้หญิงคนไหนจะไม่อยากแต่งกับท่านฟู่กันเล่า"
ท่านฟู่คลายคิ้ว มุมปากยกขึ้น
"ฉันไม่ได้เล่น!" ลู่ชิงเสวี่ยพูดพลางกอดแขนซูเฉินไว้ "ฉันกับซูเฉินตกหลุมรักกันตั้งแต่แรกพบ ตัดสินใจจะอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิต ไม่ว่าพวกคุณจะเห็นด้วยหรือไม่"
"แล้วเมื่อวานเราก็จดทะเบียนสมรสกันอย่างเป็นทางการแล้วด้วย"
"รอให้พวกเราว่างก่อน จะหาวันดีๆ จัดงานแต่งงาน ตอนนั้นหวังว่าท่านฟู่จะให้เกียรติมาร่วมงานนะ!"
"ฉันไม่เชื่อ!" ท่านฟู่ตะโกน พร้อมลุกขึ้นยืน "ชิงเสวี่ย หลายปีมานี้ เธอยังไม่รู้อีกเหรอว่าฉันรู้สึกยังไงกับเธอ?"
"เราสองคนโตมาด้วยกัน ฉันคิดว่าเธอคือคนในฝันของฉันมาตลอด"
"อีกอย่าง บ้านฉันไล่ให้ฉันแต่งงานมาตลอด ฉันก็ปฏิเสธไปหมด ก็เพื่อรอวันที่เธอจะแต่งกับฉันไง!"
ลู่ชิงเสวี่ยไม่พูดอะไร ส่งจูบหนักๆ ไปที่แก้มของซูเฉิน
ซูเฉินสัมผัสได้ถึงความนุ่มอุ่นบนใบหน้า จึงเบิกตากว้างทันที
คืนนั้นรีบไปช่วยคน ไม่ทันได้สัมผัสรสชาติของเธอดีๆ
ตอนนี้... เหมือนจะฟินแฮะ!
สีหน้าของทุกคนกลายเป็นสีม่วงคล้ำทันที สายตาจ้องซูเฉินราวกับจะฆ่าเป็นพันๆ ครั้ง
ท่านฟู่กำหมัดแน่น ข้อนิ้วขาวซีด "มันมีสิทธิ์อะไร?"