กลับมาถึงที่พัก
กู้ชิงเสวี่ยก็รีบเอ่ยปากถามทันที
“ลู่เฉิน เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าฉินจงคนนั้นมีปัญหา?”
ลู่เฉินสีหน้าแก่ๆ กระตุกเล็กน้อย
“ข้าไม่ได้รู้อะไรเลย”
“หา?” กู้ชิงเสวี่ยตะลึง “ไม่ได้รู้?”
“แล้วเจ้า...”
“ก็แค่รำคาญตาเขา คิดว่าเขาไม่ใช่คนดี”
กู้ชิงเสวี่ยใจสั่นสะท้าน กับการกระทำกล้าหาญของลู่เฉิน
“เจ้าคนนี้... ข้าไม่รู้จะพูดอย่างไรดีแล้ว”
“เจ้าจู่โจมและลอบสังหารฉินจง หากเรื่องนี้จัดการไม่ดี จะทำให้คนในจวนกู้แตกตื่นได้”
ลู่เฉินดึงดาบยาวออกมา เริ่มตั้งใจฝึกกระบี่จั้นเสวียน ปากก็พูดอย่างช้าๆ ว่า
“ดังนั้นข้าจึงเตรียมขวดกระเบื้องไว้ อันนี้ข้าแอบหยิบมาจากองครักษ์ตระกูลเซิน”
“เพียงแค่เอาขวดนี้ออกมา ไม่ว่าฉินจงจะทรยศหรือไม่ เขาก็คือคนทรยศ”
กู้ชิงเสวี่ยตกตะลึง ที่แท้อีกฝ่ายก็เตรียมการรองรับไว้แล้ว
กลับเป็นตัวเองที่ตื่นตกใจเกินไป
นางถอนหายใจพร้อมรอยยิ้มขื่น นึกถึงคำพูดที่สื่อความหมายของฉินจง แล้วก็รู้สึกโชคดีที่ฆ่ามันได้
ฆ่าได้ดีนัก!
แล้วนางก็นั่งยองๆ อยู่ข้างๆ มองลู่เฉินที่กำลังฝึกฝนอย่างไม่กระพริบตา
ชั่วขณะหนึ่ง กลับมองจนหลงใหล
[เจ้าตั้งใจฝึกกระบี่จั้นเสวียน ความชำนาญ +1]
[เจ้าตั้งใจฝึกวิชาเงาอำมหิต ความชำนาญ +1]
ลู่เฉินฝึกกระบี่และวิชาตัวอย่างจริงจัง ไม่สนใจผู้คนรอบข้าง จมดิ่งลงไปอย่างสิ้นเชิง
เมื่อความชำนาญเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เขาก็มีความเข้าใจในกระบี่จั้นเสวียนมากขึ้น กระบี่ในมือดุจงูพิษ คล่องแคล่วอย่างยิ่ง