ลู่เฉินเดินมาทางด้านหลังของกู้ชิงเสวี่ยโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขายื่นมือออกไปแตะที่ข้อมือของนางโดยตรง
กู้ชิงเสวี่ยตัวสั่นเทิ้ม กลิ่นอายของบุรุษโชยมาแตะจมูก ทำเอาหน้าของนางขึ้นสีเรื่อ ๆ หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ รู้สึกกระอักกระอ่วนยิ่งนัก
"ไม่...ไม่ต้องประกบใกล้ขนาดนี้ก็ได้..."
นางเอ่ยเสียงอ่อย มือที่กำดาบอยู่ก็สั่นระริกไม่มั่นคง
ลู่เฉินราวกับไม่รู้ถึงความผิดปกติของกู้ชิงเสวี่ย เพียงเอ่ยเสียงทุ้มว่า
"กล้ามเนื้อแข็งเกร็ง มือไม่นิ่ง"
"พลังเลือดเนื้อไหลเวียนไม่เป็นระเบียบ..."
"อย่าขยับ ตั้งใจรับรู้ให้ดี!"
พูดจบ ลู่เฉินก็ประกบร่างเข้าไปใกล้ยิ่งขึ้น กลิ่นหอมอ่อน ๆ โชยเข้าจมูก สีหน้าของเขายังคงนิ่งสงบ มือทั้งสองข้างจับข้อมือนาง แล้วยืดท่าทางให้ถูกต้อง
กู้ชิงเสวี่ยในเวลานี้ ใบหน้าแดงก่ำถึงขีดสุด ทั้งเขินทั้งโกรธเคืองในใจ
กำลังจะสะบัดหลุด ก็พลันพบว่า ดาบที่ตนเองฟันออกไปนี้ กลับแตกต่างจากเมื่อก่อนอยู่บ้างจริง ๆ อย่างละเอียดอ่อน
นางสะเทือนใจ ตาโตเบิกกว้าง
ชั่วครู่หนึ่งก็ลืมแม้กระทั่งการดิ้นรน
เขา...เขาไม่ได้หลอกข้า
เพียงปรับมุมของการฟันดาบให้เปลี่ยนไปเล็กน้อย พลังเลือดเนื้อที่ไหลเวียนในร่าง ก็พลันคล่องตัวขึ้นจริง ๆ หลายส่วน
ไม่แปลกที่วันก่อน ๆ ทุกครั้งที่ฝึกถึงท่วงท่านี้ พลังเลือดเนื้อมักจะช้าลงอย่างประหลาด ราวกับมีอะไรมาขวางกั้น
ที่แท้...ก็เป็นเช่นนี้!