กลับมายังจวนกู้
ลู่เฉินตรงกลับไปยังที่พำนักของตน
เขาไม่ได้พักผ่อน หากแต่เลือกที่จะฝึกกระบี่จั้นเสวียนต่อไป
รีบเร่งเพิ่มพลังฝีมือโดยเร็ว เพื่อรับมือกับอันตรายที่จะมาถึง!
ภายใต้แสงจันทร์ ลู่เฉินต้านทานสายฝน โบกกระบี่ยาวในมือ ส่งเสียงครวญครางเป็นระลอก
[คุณฝึกกระบี่จั้นเสวียนอย่างตั้งใจ ความชำนาญ +1]
.....
ส่วนกู้ชิงเสวี่ย หลังจากปลอบโยนบ่าวไพร่ในจวนแล้ว ก็ออกคำสั่งให้ตามทหารองครักษ์ที่ออกไปตามหาตนกลับมา
แล้วรีบร้อนไปตามหาหลิวเสวี่ย
เรื่องที่เกิดขึ้นในคืนนี้ สำหรับจวนกู้แล้ว หากจัดการไม่ดี ก็คือหายนะที่ทำให้วงศ์ตระกูลต้องสูญสิ้น
ต้องรีบปรึกษาหาทางรับมือกับพี่สะใภ้หลิวเสวี่ยโดยเร็ว
ภายในห้องลับจวนกู้
หลิวเสวี่ยกับกู้ชิงเสวี่ยนั่งเผชิญหน้ากัน
ในดวงตางดงามราวแก้ว บรรเจิดประกายสังหารและความเคลือบแคลง
"เจ้าว่า....เจ้าพากับพ่อบ้านผู้นั้นไปยังเขาฮุยซานหลิ่งเพื่อตามหาเห็ดหลินจืออายุร้อยปี แล้วกลางทางกลับพบการซุ่มโจมตีของตระกูลเซิน?"
"สุดท้ายยังสังหารเซินมั่วขั้นหลังฟ้าระดับหกด้วยกระบี่เดียวอีก?"
น้ำเสียงหลิวเสวี่ยค่อยๆ สูงขึ้น หัวใจพลันหนักอึ้งลงอย่างสุดซึ้ง
นางย่อมดีใจที่กู้ชิงเสวี่ยกลับมาอย่างปลอดภัย
แต่เรื่องที่กู้ชิงเสวี่ยเล่านั้น กลับทำให้นางสะท้านไปทั้งกาย ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ
กู้ชิงเสวี่ยสีหน้าเคร่งเครียดเอามากๆ ค่อยๆ เอ่ยปากว่า
"จริงเจ้าค่ะพี่สะใภ้ พ่อบ้านลู่เฉิน ในยามคับขัน พลันทะลวงภูมิบำเพ็ญ วิชากระบี่ก็ฝึกถึงขั้นใหญ่แล้วด้วย"