กู้ชิงเสวี่ยไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด รู้สึกได้ว่าลู่เฉินในตอนนี้กำลังโกหก
นางอ้าปาก กำลังจะถามอะไรบางอย่าง
ลู่เฉินกลืนขนมในปากลงไปคำหนึ่ง แล้วเอ่ยขึ้นก่อนว่า
"ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว"
"เมื่อคืนข้าฆ่าบอดี้การ์ดของตระกูลวังไปหนึ่งคน ตระกูลวังจะต้องเกิดความระแวงสงสัยขึ้นอย่างแน่นอน"
"ถึงแม้แต่กลอุบายที่ต่ำต้อยของตระกูลเซิน ก็พอจะเดาได้บ้าง"
กู้ชิงเสวี่ยนัยน์ตาเป็นประกาย: "เช่นนั้น ต่อไป สองตระกูลนั้นก็จะกัดกันเอง ไม่มีเวลามาสนใจจวนกู้ของเราแล้วหรือ?"
"ไม่ง่ายขนาดนั้น" ลู่เฉินส่ายหน้า
"หากตระกูลวังมีท่าทีแข็งกร้าว ตระกูลเซินก็คงต้องเปิดเผยไพ่ตายบางอย่าง เพื่อให้คนตระกูลวังวางใจลง"
"ตระกูลเซินยังมีไพ่ตายอีกหรือ?" กู้ชิงเสวี่ยรู้สึกเสียวสันหลังวาบ เกือบจะร้องออกมาด้วยความตกใจ
ลู่เฉินเอ่ยอย่างสงบ: "เราฆ่าเซินมั่ว แต่ตระกูลเซินจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่เปิดเผยเรื่องการตายของเซินมั่ว"
"คิดว่าพวกเขาคงอยากฉวยโอกาสเรื่องนี้ ล้มล้างจวนกู้ไปพร้อมกับกวาดล้างตระกูลวังด้วยเช่นกัน"
"เพื่อจะได้ยึดครองเมืองเฮย์มู่เฉิงทั้งหมด"
กู้ชิงเสวี่ยผุดลุกขึ้นยืนทันที สีหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง
"คนตระกูลเซินบ้าไปแล้วหรือไร กำลังของตระกูลวังก็ไม่ได้อ่อนแอกว่าตระกูลเซินสักหน่อย"
"พวกเขามั่นใจอะไร ว่าสามารถจัดการจวนกู้ไปพร้อมกับกวาดล้างตระกูลวังได้ด้วย?"
"เว้นเสียแต่ว่า พวกเขาคิดจะ..."
กู้ชิงเสวี่ยนึกย้อนไปถึงฉากในร้านตีเหล็กเมื่อวานได้ในทันใด ก็เข้าใจเจตนาของตระกูลเซินขึ้นมาทันที
"พวกเขาอยากให้ตระกูลวังบ้าคลั่งสังหารจวนกู้ของเราอย่างไม่คำนึงถึงราคาที่ต้องจ่าย แล้วค่อยเป็นนกกระเรียนรออยู่ข้างหลัง!"