[ขั้นภูมิ: ขั้นหลังฟ้าชั้นสี่ขั้นปลาย]
[วิทยายุทธ์หลังฟ้า: กระบี่จั้นเสวียนขั้นใหญ่ (107/200) วิชาเงาอำมหิตขั้นเล็กน้อย (30/50)]
[กระดูกและเส้นเอ็น: กระดูกและเส้นเอ็นธรรมดา]
ลู่เฉินหยุดฝึกบำเพ็ญมานานแล้ว ร่างกายสูงโปร่ง หลับตาสนิท ผมสีเทายาวปลิวไสวตามสายลม
พลังเลือดเนื้อในกายราวกับมังกรดุร้ายตัวหนึ่ง คำรามครืนๆ พุ่งทะยานไปตามเส้นลมปราณ
เมื่อความชำนาญกระบี่จั้นเสวียนเพิ่มขึ้น ขั้นภูมิของเขาก็ยกระดับขึ้นถึงขั้นหลังฟ้าชั้นสี่ขั้นปลายแล้ว ห่างจากขั้นหลังฟ้าชั้นห้าไม่ไกล
ยาบำรุงเลือดเนื้อคุณภาพสูงที่ชิงมาจากเซินมั่ว ทำให้ขั้นภูมิของลู่เฉินพุ่งทะยานขึ้นอย่างรวดเร็ว
ฝึกฝนอย่างขยันขันแข็งทุกวัน ความชำนาญก็เพิ่มขึ้นอย่างมั่นคง
เฮ้อ...
ลู่เฉินผ่อนลมหายใจออกเบาๆ ในวินาทีที่ลืมตาขึ้น ดวงตาเป็นประกายสดใส สง่างาม
ชีวิตเช่นนี้ยิ่งมีหวังมากขึ้นทุกที!
“ท่าน...พ่อบ้าน ข้าฝ่าแดนได้แล้ว!”
กู้ชิงเสวี่ยร้องไห้ด้วยความดีใจ ใบหน้าเปล่งประกายรอยยิ้มที่มาจากใจ
“ขอบคุณนะ~”
แก้มของนางแดงเรื่อ เอ่ยเสียงเบา
ลู่เฉินหันกลับมา: “คุณหนูใหญ่มีพรสวรรค์เลิศล้ำ ข้าน้อยสุดเคารพ”
กู้ชิงเสวี่ยกลอกตา การแสดงความเคารพแบบนี้ของลู่เฉินทำให้นางรู้สึกเคลิบเคลิ้มราวกับเห็นลู่เฉินผู้เป็นพ่อบ้านผู้ทุ่มเทในอดีตอีกครั้ง
คนผู้นี้....เปลี่ยนแปลงไปมากจริงๆ
แท้จริงแล้วเขามีจุดประสงค์อะไร?
สำหรับบ่าวที่เคยทรยศต่อจวนกู้ นางไม่เชื่อว่าเขาจะถือเอาจวนกู้เป็นบ้าน การกลับมาครั้งนี้ต้องต้องการได้บางสิ่งจากจวนกู้แน่นอน