ซูถังใจหายวาบ ทว่าบนใบหน้ากลับยิ้มกลบเกลื่อน “ท่านรู้เรื่องไม่น้อยเลย”
“ย่อมเป็นเช่นนั้น” ลี่สิงซวี่เชิดหน้าขึ้นอย่างลำพองใจ “ตระกูลลี่ของเราทำเหมืองอยู่บนเขาดำแห่งนี้ จะไม่สืบเรื่องตระกูลซูของพวกเจ้าได้อย่างไร? ข้าเฝ้าหมายตาตำราบันทึกสำรวจเส้นชีพจรปฐพีแห่งต้าฉู่ของตระกูลซูมานานแล้ว”
เขาลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นบนเสื้อคลุม ก่อนมองซูถังจากเบื้องสูง “ฝีมือของเจ้าวันนี้ ข้าเห็นหมดแล้ว ไม่ต้องเข้าไปในถ้ำก็รู้ตำแหน่งและขอบเขตที่ถล่ม ทั้งยังหาทางเดินเก่าที่ถูกปิดตายพบ นี่ไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะทำได้ เจ้าเคยอ่านตำราเล่มนั้นแน่ ใช่หรือไม่?”
ซูถังไม่ตอบ
ลี่สิงซวี่ไม่ร้อนใจ เอ่ยเนิบช้าว่า “ข้าให้เวลาเจ้าคิดสามวัน จงเขียนเนื้อหาในตำราเล่มนั้นออกมา แล้วข้าจะปล่อยเจ้าไป ทั้งยังมอบเงินให้ก้อนหนึ่ง ให้เจ้าไปใช้ชีวิตอยู่ไกล ๆ หากเจ้าไม่เขียน...”
เขายิ้ม รอยยิ้มนั้นน่าเกลียดยิ่งกว่าร้องไห้ “เช่นนั้นข้าคงต้องค่อย ๆ เล่นกับเจ้าแล้ว วางใจเถิด ข้าเป็นคนอดทนยิ่งนัก คนก่อนที่ไม่ยอมเชื่อฟัง ข้าเล่นกับนางเพียงวันเดียว สุดท้ายนางกลับวิงวอนให้ข้าสังหารเขาด้วยตนเอง”
กล่าวจบ เขาก็หันหลังจากไป
เสียงฝีเท้าค่อย ๆ ห่างออกไป แสงตะเกียงน้ำมันก็ดับลับหายไปในปลายความมืด
ซูถังถูกทิ้งไว้เพียงลำพังในความมืด ได้ยินเสียงหัวใจของตนเต้น
สามวัน
เธอไม่มีเวลาถึงสามวัน
ด้วยสภาพร่างกายในยามนี้ เธอคงทนไหวอีกมากที่สุดสองวัน หากไม่มีน้ำและอาหาร เธอจะขาดน้ำก่อน จากนั้นอวัยวะภายในจะล้มเหลว และสุดท้ายก็ตายอย่างทุกข์ทรมาน