เซี่ยเจี่ยนซีปรายตามองเซี่ยอวี่รั่วเล็กน้อย ครั้นแล้วก็ยกยิ้มมุมปาก “ล้วนเป็นน้ำใจทั้งนั้นมิใช่หรือ!”
“น้ำใจเช่นนี้ ช่างไม่สมควรขึ้นโต๊ะเอาเสียเลย!” ผู้นั้นก็เป็นคนปากเปราะ เอ่ยวาจาล้วนแต่ฟังแล้วเจ็บร้าว
มือที่กำกุญแจเงินของเซี่ยอวี่รั่วนับวันก็ยิ่งเย็นเยียบ โชคดีฮูหยินเมิ่งรู้จักวางตน แม้ในใจจะรังเกียจอยู่บ้าง ทว่าบนใบหน้ากลับแสดงท่าทางชื่นชอบนัก “ขอบใจน้องมาก!”
ฮูหยินเมิ่งรับไปแล้ว ก็โยนให้บ่าวไพร่ตามอำเภอ ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่ใส่ใจ
ในชั่วขณะนั้น เซี่ยอวี่รั่วแทบจะเกลียดเซี่ยเจี่ยนซีเข้ากระดูกดำ นางจ้องแผ่นหลังของเซี่ยเจี่ยนซีด้วยสายตาอาฆาต จากนั้นก็ก้มหน้ารีบผละจากไป
เซี่ยอวี่รั่วกลับถึงที่นั่ง แม้แต่ติ่งหูยังแดงก่ำ ดวงตาคลอหน่วยเพราะความอัปยศและโกรธแค้น
ฮูหยินรองเซี่ยปวดใจบุตรสาวยิ่ง จึงเอ่ยเสียงเบาว่า “ไม่เป็นไรหรอก คุณหนูที่มอบกุญแจเงินก็มิได้มีน้อยนี่ ของขวัญในงานปีแรก การให้ของเช่นนี้ก็นับว่าได้แล้ว!”
“ได้กระไรกัน!” เซี่ยอวี่รั่วสะบัดมือฮูหยินรองเซี่ย “ท่านบอกว่าจะเป็นผู้จัดเตรียม ก็เตรียมได้เพียงของเช่นนี้ ท่านก็ไม่รู้สึกละอายบ้างเลย รู้เช่นนี้ วันนี้ข้าก็คงไม่มาเสียดีกว่า!”
ฮูหยินรองเซี่ยเห็นบุตรสาวเป็นเช่นนั้น ใจก็ระทม นัยน์ตาแดงเรื่อขึ้น “นี่เจ้ากำลังโทษว่าแม่ทำให้เจ้าอับอายหรือ?”
เซี่ยอวี่รั่วชะงักค้าง จากนั้นก็เม้มปากนิ่ง ไม่เอื้อนเอ่ยอีก
ฮูหยินรองเซี่ยอึดอัดขัดเคืองอย่างยิ่ง ทว่าที่นี่เป็นสถานที่ภายนอก ไม่อาจระเบิดอารมณ์ ได้แต่กดทับเอาไว้ในใจ ท้ายที่สุดเมื่อเห็นคู่แม่ลูกเซี่ยเจี่ยนซีที่กำลังหัวเราะพูดจาอย่างสนิทสนม ก็ยิ่งเกลียดชังจนเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน