ในที่สุดหลานถิงก็ได้เห็นร่างที่ถูกห่อด้วยเสื่อหญ้าและขนย้ายออกมา ในยามฟ้าสาง
เขาซ่อนตัวในที่ลับตา มองดูเจ้าหน้าที่ศาลขนร่างขึ้นเกวียนเทียมวัว พวกมันกระทำอย่างหยาบช้า ราวกับร่างที่นอนอยู่ตรงนั้นหาใช่คนที่เคยมีลมหายใจ ทว่าเป็นซากสัตว์ปราศจากความเวทนาสักนิด
เกวียนโยกคลอนระหว่างเคลื่อน เสื่อหญ้าแยกออกเผยให้เห็นมือข้างหนึ่งเขียวช้ำดำคล้ำ ข้อนิ้วคดงอ ชัดเจนว่านางเคยถูกกระทำอย่างทารุณยิ่ง ทว่าสุดท้ายนางก็นอนสงบนิ่งอยู่ที่นี่
หลานถิงแน่ใจแล้วว่าคนที่นอนอยู่คืออวี้ถิง เขาเงียบงันไปเพียงชั่วครู่ แล้วกลับกลายเป็นหุ่นไม้ไร้อารมณ์เช่นเคย
เกวียนเทียมวัวค่อย ๆ เคลื่อนห่างไป หลานถิงเพียงซ่อนตัวอยู่บนที่สูง มองเป็นครั้งสุดท้าย จากนั้นก็ลับกายหายไปในหมู่คน
หลังจากรออยู่ราวหนึ่งเค่อ ฉินชางจึงเดินออกมาจากมุมมืด เขามองหลานถิงที่ลับตาไปไกลแล้ว แววตาหม่นลง "ก็เป็นคนที่ทำงานให้เขาแท้ ๆ กลับไร้ความปรานีถึงเพียงนี้!"
ไม่นานนัก บุรุษร่างเล็กในชุดเจ้าหน้าที่ศาลก็เดินเข้ามาใกล้ "ฤทธิ์ยาตายเสมือนมีผลเพียงครึ่งชั่วยาม ครึ่งชั่วยามต่อจากนี้ นางจะฟื้น! แต่ว่าสภาพของนางตอนนี้ ไม่เหมาะแก่การเดินทาง..."
"ไม่เหมาะสมเพียงใด นางก็ควรได้พบหน้ามารดาเป็นครั้งสุดท้าย!" ฉินชางขัดจังหวะเจียงหวยอวี้
เจียงหวยอวี้นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ สุดท้ายถอนหายใจ "ก็ได้!"
ฉินชางมองไปทางเจียงหวยอวี้ เอ่ยขอบคุณเสียงต่ำ "ลำบากหมอเจียงแล้ว!"
"ล้วนเป็นคนเคราะห์ร้ายที่ตกอยู่เบื้องล่างอำนาจ!" เจียงหวยอวี้ส่ายหน้า ประสานมือไว้ด้านหลัง แล้วค่อย ๆ ก้าวจากไป
ฉินชางไม่ได้รับคำ แต่เอ่ยสั่งคนข้างกายว่า "ไปส่งหมอเจียงกลับ ระวังตลอดทาง อย่าให้ผู้ใดติดตามได้!"
"ขอรับ!"
อี้จื่อชวนใช้ยาตายเสมือนแลกกับชีวิตของอวี้ถิง
เขานั่งอยู่ในห้องหนังสือของศาลต้าหลี่ เบื้องหน้ามีบัญชีรายชื่อถูกกางออก ที่ขีดวงด้วยชาดแดงไว้ ล้วนเป็นชื่อของเก้าเหย่
ตอนที่ฉินชางเข้ามา อี้จื่อชวนนั่งหันหลังให้เขาอยู่ "ท่านอ๋อง!"
"ส่งตัวไปแล้วรึ?"
ฉินชางตอบรับ "ขอรับ ไปส่งแล้ว เมื่อนางดีขึ้นสักหน่อย ข้าน้อยจะส่งคนไปพานางพบหน้ามารดาเป็นครั้งสุดท้าย!"