“อย่าว่าแต่ซีเอ๋อร์จะหายไปทั้งคืนเพื่อช่วยข้าเลย ต่อให้นางถูกพวกโจรร้ายลักพาตัวไปจริง คนยังไม่กลับมา พวกเจ้าเหตุใดจึงด่วนสรุปว่านางมัวหมองสิ้นดีแล้ว?” พระสนมซ่งเอ่ยด้วยโทสะ “อีกประการ งานหมั้นระหว่างตระกูลเซี่ยกับตำหนักหย่งอานนั้น เป็นอดีตอ๋องและฮ่องเต้องค์ก่อนทรงกำหนดไว้ ไฉนพวกเจ้าจักมาบอกเลิกก็บอกเลิกได้!”
พระชายาหย่งอานรู้สึกผิดจนไม่กล้าสู้หน้า “ข้ามิได้เอ่ยว่าจะถอนหมั้น ข้า...”
“ใช่ เจ้ามิได้เอ่ยว่าจะถอนหมั้น เจ้าเพียงบอกว่า ผู้มีพันธะหมั้นหมายกับตำหนักหย่งอานของเจ้า คือบุตรีแห่งตระกูลเซี่ย แต่ตระกูลเซี่ยมิได้มีบุตรีเพียงคนเดียวมิใช่หรือ!” ฮูหยินเซี่ยกล่าวขัดพระชายาหย่งอานด้วยน้ำเสียงเย็นชา
พระสนมซ่งทอดพระเนตรเซี่ยอวี่รั่วที่หลบซ่อนอยู่เบื้องหลังพระชายาหย่งอานตลอดเวลา ในพระทัยก็พลันกระจ่าง “เห็นทีซื่อจื่อแห่งหย่งอานอ๋องจะมีผู้ที่ในใจอยู่ก่อนแล้ว จึงอาศัยข้ออ้างนี้มาเพิกถอนสัญญาหมั้นหมายกระมัง!”
เซี่ยเจี่ยนซี ผู้มิได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใดมาโดยตลอด เพิ่งจะเงยหน้าขึ้นในยามนี้ นางทอดสายตามองคังมู่เจ๋อเบื้องหน้า “เป็นความจริงหรือไม่?”
คังมู่เจ๋อมองเซี่ยเจี่ยนซีที่มีสีหน้าซีดเซียว ขอบตาขึ้นสีแดงก่ำ ดวงตาเต็มไปด้วยแววไม่อยากเชื่อ ในชั่วขณะนั้น เขากลับมิอาจเปล่งวาจาใดออกมาได้
เซี่ยอวี่รั่วเห็นคังมู่เจ๋อมิยอมปริปาก ก็หวั่นเกรงว่าเขาจักเปลี่ยนใจ จึงเร่งสาวเท้าเข้าไปใกล้ “พี่หญิง ท่านพี่มู่เจ๋อมิได้หมายความเช่นนั้น...”
“เช่นนั้นหมายความเช่นไรเล่า?” เซี่ยเจี่ยนซีหันไปจ้องเซี่ยอวี่รั่ว นัยน์ตานางมีน้ำตาคลอหน่วยอยู่อย่างชัดเจน แต่เซี่ยอวี่รั่วกลับสัมผัสได้ถึงเจตสังหารที่แฝงเร้นอยู่ในแววตาคู่นั้น “ในยามที่ข้าถูกโจรป่าลักพาตัวไป ชีวิตยังมิทราบว่าจักเป็นตายร้ายดีอย่างไร เขามิเพียงไม่ส่งคนไปสืบหาร่องรอยของข้า กลับยังมาถึงเรือนเพื่อถอนสัญญาหมั้นหมาย นี่หาใช่การทรยศหักหลัง ไร้ยางอายถึงที่สุดหรือไม่!”