ยามกลับ เซี่ยเจี่ยนซีค่อนข้างเร่งร้อน นางไม่ทันแม้แต่จะเปลี่ยนอาภรณ์บุรุษที่สวมอยู่ ก็รีบก้าวขึ้นเกวียนเทียมวัว
นางเพิ่งก้าวขึ้นเกวียนเทียมวัว เฮ่อหลานฉือก็พาหย่งชางโหวที่เกือบสิ้นสติอยู่ในอ้อมกอดสาวงามเดินออกมา
เฮ่อหลานฉือยืนอยู่ตรงนั้น สีหน้าย่ำแย่ยิ่งนัก เขามองดูคนรับใช้หามหย่งชางโหวที่เมามายไร้เรี่ยวแรงขึ้นรถม้า หน้าคมเคร่งราวน้ำนิ่ง ในใจยังคงติดใจในเงาร่างที่แวบผ่านเมื่อครู่
เขายืนอยู่หน้าหอจุ้ยเซียง เงยหน้ามองแผ่นป้ายนั้น ความหวั่นไหวในใจค่อย ๆ แผ่ขยายออกไป
แม่เล้าเถาฮวาค่อย ๆ เดินออกมา นางยืนอยู่บนขั้นบันไดของหอจุ้ยเซียง มือถือพัดพลิ้วไหว ยิ้มแย้มอย่างมีเลศนัยมองเฮ่อหลานฉือตรงหน้า “ท่านโหวน้อยรีบร้อนพาท่านโหวกลับถึงเพียงนี้ อย่าบอกนะว่าฮูหยินโหวพิโรธ?”
เฮ่อหลานฉือฟังเสียงแม่เล้าเถาฮวาแล้ว รู้สึกเพียงแสบหูยิ่งนัก เขาขมวดคิ้ว “ฮูหยินโหวเป็นคนที่เจ้ามีสิทธิ์เอ่ยถึงหรือ!”
แม่เล้าเถาฮวาชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย “ท่านโหวน้อยโทสะรุนแรงถึงเพียงนี้มาจากไหน ท่านโหวก็นับว่าเป็นแขกประจำที่นี่ พวกเราหาได้บังคับให้เขามาไม่ เมื่อดูท่าทางของท่านโหวน้อยเช่นนี้ กลับกลายเป็นโทษว่าพวกเราไม่สมควรต้อนรับท่านโหวเสียอย่างนั้น!”
เฮ่อหลานฉือมองแม่เล้าเถาฮวาตรงหน้า สีหน้าหม่นทะมึนน่าหวาดหวั่น
หากเป็นครอบครัวธรรมดา ถูกเฮ่อหลานฉือมองสักแวบเดียว เกรงว่าจะต้องใจสั่นหวาดกลัวแล้ว ทว่าคนตรงหน้ากลับเป็นแม่เล้าเถาฮวาเจ้าของหอนางโลมสุยชุนเสีย นางผ่านตาคนสูงศักดิ์มามากนัก เพียงแค่คุณชายแห่งจวนโหวหย่งชาง นางก็หาได้เกรงกลัวไม่
เฮ่อหลานฉือจ้องมองแม่เล้าเถาฮวาอยู่นาน สุดท้ายก็เพียงสะบัดแขนเสื้อจากไป “กลับจวน!”
แม่เล้าเถาฮวามองเฮ่อหลานฉือขึ้นม้า จากนั้นโบกพัดในมือเบา ๆ “ท่านโหวน้อยเดินทางปลอดภัยนะเจ้าคะ หากว่างเชิญแวะมาเที่ยวอีก!”
เฮ่อหลานฉืออึดอัดในใจ ไม่หันกลับมาแม้แต่น้อย ควบม้าจากไปทันที
แม่เล้าเถาฮวาเห็นเฮ่อหลานฉือไปไกลแล้ว จึงเก็บรอยยิ้มหันหลังเดินเข้าไป พอเข้าก็พูดกับผู้ดูแลหอนางโลมข้างกายว่า “ให้ซู่ยวี่เก็บของสักหน่อย ส่งตัวนางไปเรือนแยกก่อน พอลมสงบแล้ว ก็ส่งนางไป!”