อี้จื่อชวนทอดสายตาข้ามฝูงชน คล้ายกำลังสืบหาใครบางคน
ตัวเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ากำลังค้นหาสิ่งใด อาจเป็นใบหน้านั้น ดวงตาคู่นั้น คนที่เขาคิดถึงมาตลอดครึ่งเดือน
ทว่าเขารู้ดี นางไม่อาจอยู่ที่นี่
นางควรอยู่ที่เปี้ยนจิง ในจวนผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ ณ ริมหน้าต่างบานนั้น ทอดสายตามองไปทางเหนือ รอคอยเขากลับบ้าน
เขาถอนหายใจแผ่วเบา แล้วละสายตากลับ
กองทัพยังคงเคลื่อนพลต่อ ฝ่ากระแสเสียงโห่ร้อง ผ่านกลีบดอกไม้โปรยปราย ลอดผ่านความอึกทึกครึกโครมทั่วทั้งเมือง
นอกเมือง บนถนนหลวง ขบวนทหารม้ากลุ่มหนึ่งกำลังควบม้ามาอย่างเร่งด่วน
ผู้นำขบวนคือม้าขาวตัวหนึ่ง บนหลังม้านั้นเป็นสตรีเพศ สวมชุดรัดกุม รวบผมสูงไว้กลางศีรษะ เต็มไปด้วยฝุ่นธุลี บนใบหน้ามีคราบเหงื่อ คราบฝุ่น คราบอิดโรยจากการเดินทางต่อเนื่องหลายวัน ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับสว่างไสวอย่างน่าประหลาด
เซี่ยเจี่ยนซี
ด้านหลังนางคือธงตระกูลเซี่ย เป็นกองกำลังขนส่งเสบียง เป็นนายทหารที่เดินทางข้ามวันข้ามคืนมากับนาง
ครึ่งเดือนก่อน นางออกเดินทางจากเปี้ยนจิง นำเสบียงชุดที่สองมุ่งหน้าสู่ชายแดน ตลอดเส้นทางนางแทบไม่ได้หลับตาลงเลย หากง่วงหนักก็งีบบนหลังม้า หิวจัดก็แทะเสบียงแห้งสักสองสามคำ นางต้องการให้ถึงเร็วขึ้น เร็วขึ้นอีก ให้ทันช่วงเวลาที่บิดาและสามีต้องการมากที่สุด
ทว่ามาถึงครึ่งทาง นางกลับได้ยินข่าว ว่าเกิดชัยชนะครั้งใหญ่ที่อวิ๋นโจว กองทหารม้าเหล็กหนึ่งแสนห้าหมื่นนายของเป่ยตี๋พ่ายแพ้ย่อยยับ แม่ทัพอาซือหนาฮุนถูกจับเป็น
สามีของนาง อี้จื่อชวน ยังมีชีวิตอยู่
ไม่เพียงแต่มีชีวิต เขายังใช้กลอุบายช่วยบิดาทำศึกชนะสงครามครั้งนี้
วินาทีที่เซี่ยเจี่ยนซีได้ยินข่าว นางนิ่งอึ้งอยู่บนหลังม้าเนิ่นนาน จากนั้นนางก็หัวเราะ หัวเราะพลางน้ำตาก็ไหลรินลงมา
นางมิได้หยุดพัก ยังคงเดินทางต่อไป
นางจะต้องเห็นเขาด้วยตาตนเอง จะต้องสัมผัสเขาด้วยมือตนเอง จะต้องบอกเขาด้วยปากตนเองว่า ข้ามาแล้ว
เมื่อข่าวกองทัพเข้าเมืองมาถึง นางยังอยู่ห่างจากเมืองอวิ๋นโจวสามสิบลี้
นางออกคำสั่ง ให้เร่งเดินหน้า