วันยกทัพกลับเมืองหลวง ฟ้าดินเป็นใจ
ฝนที่ตกพรำต่อเนื่องหลายวันก็หยุดลงเสียที ฝนพรำนั้นรินรดแนบเนียน รดจนใจคนกระสับกระส่าย รดจนเส้นทางหลวงเฉอะแฉะลึกมิดกีบม้า ทว่าราวยามเหม่าแห่งวันเคลื่อนทัพ เสียงฝนก็เงียบงันในบัดดล ฟากฟ้าปริแยก เผยดวงตะวันทะลวงม่านเมฆ ทอแสงทองสาดไปทั่วหล้า สะท้อนทุ่งนาสองฟากทางหลวงเป็นระลอกสีเหลืองสุกปลั่ง
เป็นฤดูเก็บเกี่ยวพอดี
รวงข้าวในนาห้อยโน้มหนักอึ้ง พลิ้วไหวในสายลมดังเกลียวคลื่น ชาวนาก้มๆ เงยๆ กวัดแกว่งเคียว เกี่ยวข้าวกันอย่างคึกคัก ทันใดก็ได้ยินเสียงกัมปนาทแต่ไกล เสียงนั้นดังก้องใกล้เข้ามา ใกล้เข้ามา ดั่งฟ้าคำรามกลิ้งผ่านพื้นปฐพี
บางคนยืดตัวตรง เอามือบังแดดมองไปยังเส้นทางหลวง เบื้องหน้าคือขบวนทัพมหึมา ยิ่งใหญ่ไพศาล เลื้อยคดเคี้ยวดุจมังกรยาวไร้สิ้นสุด ผืนธงมหึมาเบื้องหน้าสะบัดพึ่บพั่บตามแรงลม บนธงนั้นปักอักษร "เซี่ย" ตัวใหญ่โตมโหฬาร ผงาดเด่นกลางแสงตะวัน
ชาวนาผู้นั้นนิ่งงันไปชั่วขณะ เคียวในมือร่วงหล่นดังกราว
"ท่านแม่ทัพเซี่ย! ท่านแม่ทัพเซี่ยมาแล้ว!"
"ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์! ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์กลับมาแล้ว!"
เพียงเสียงตะโกนนี้ดังขึ้น ประหนึ่งน้ำสาดลงกระทะน้ำมันเดือด ทั่วท้องทุ่งก็ระเบิดเสียงเซ็งแซ่ คนเกี่ยวข้าวก็หยุดเกี่ยว คนหาบหามก็หยุดหาบ กระทั่งเด็กเล็กคนแก่ในหมู่บ้านที่ได้ยินความเคลื่อนไหว ต่างก็ทิ้งงานในมือวิ่งกรูออกมา ในชั่วพริบตา สองฝั่งทางหลวงก็เต็มไปด้วยผู้คนคุกเข่าหนาแน่น คนแก่คนหนุ่ม ชายหญิง บ้างโขกศีรษะ บ้างประสานมือคำนับ เสียงโห่ร้องดังกัมปนาท
"พระโพธิสัตว์ทรงคุ้มครอง! พระโพธิสัตว์ทรงคุ้มครอง!"
"ชนะแล้ว! เราชนะแล้ว!"
ทหารเก๋าผู้นั่งบนหลังม้า มองดูราษฎรที่คุกเข่าคำนับ นัยน์ตาพากันแดงก่ำ ในหมู่พวกเขามีทั้งผู้จากบ้านมาหนึ่งปี จากบ้านมาสามปี และผู้ที่เป็นทหารตั้งแต่วัยรุ่น สู้รบจนหนวดเคราเปลี่ยนเป็นสีขาว ศึกครั้งนี้ผ่านพ้น ผู้คนรอบกายเหลือเพียงครึ่งเดียว ผู้ที่รอดกลับมาได้ก็ขอแทนผู้ที่กลับมาไม่ได้ จงดูแผ่นดินอันสงบรุ่งเรืองนี้ให้เต็มตา—ดูทุ่งนาสีทองอร่าม ดูชาวบ้านที่คุกเข่าเต็มพื้น ดูท้องฟ้าแจ่มใสที่รอคอยมานานนับวัน