เซี่ยเจี่ยนซีไม่พูดอะไร นางเพียงกอดมารดา ซบหน้าลงบนบ่ามารดา ร่ำไห้จนร่างสั่นสะท้าน นางได้กลิ่นที่คุ้นเคยจากร่างมารดา นั่นคือกลิ่นของบ้าน กลิ่นของวัยเยาว์ กลิ่นที่นางคิดถึงมาตลอดครึ่งปี นางร่ำไห้ดังขึ้นอีก น้ำตาและน้ำมูกเลอะเต็มใบหน้า มารยาทใด ความสง่างามใด ล้วนไม่อาจใส่ใจได้อีก
ฮูหยินเซี่ยกอดนาง มือข้างหนึ่งลูบหลังนางเบาๆ ราวกับตอนปลอบนางในวัยเยาว์ จากบนลงล่าง ทีละครั้ง แผ่วเบา อ่อนโยน ทว่าดวงตาของนางกลับมองข้ามบ่าบุตรสาว ไปยังบุรุษผู้หนึ่งซึ่งกำลังเดินเข้ามาด้านหลัง
เซี่ยเม่าเซียน
เขายืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว มองดูนาง มองดูแม่ลูกคู่นี้ ดวงตาขอบแดง ราวกับจะหยดเลือด ริมฝีปากสั่นระริก ราวกับกำลังสั่นกลัว เขาก็เพียงยืนอยู่อย่างนั้น ไม่ขยับ เพียงแต่มองดู
ฮูหยินเซี่ยมองดูเขา
มองดูใบหน้าที่ชราลงไปมากของเขา ริ้วรอยบนใบหน้านั้นลึกขึ้นอีก ราวกับถูกมีดสลัก มองดูหนวดเคราที่หงอกขาวไปกว่าครึ่ง ก่อนออกศึกยังเป็นสีดำ บัดนี้ขาวจนแสบตา มองดูชุดศึกที่เต็มไปด้วยฝุ่นบนร่างเขา ชุดศึกนั้นมีรอยเปื้อนสีเข้มอยู่แห่งหนึ่ง ไม่รู้ว่าเป็นเหงื่อ เลือด หรือโคลน
ริมฝีปากนางขยับเล็กน้อย อยากเอ่ยบางสิ่ง แต่ลำคอกลับเหมือนถูกอุดตัน เอ่ยอันใดมิได้
นางเพียงยื่นมือข้างหนึ่งออก กวักเรียกเขา
ท่าทางนั้นแผ่วเบามาก อ่อนโยนมาก เช่นเดียวกับทุกครั้งตลอดหลายสิบปีที่เรียกให้เขากลับบ้าน เช่นเดียวกับตอนที่เขาเลิกเข้าเฝ้ากลับมาช้า นางรออยู่หน้าประตู เห็นเงาร่างเขา ก็กวักมือเรียกแผ่วเบา เช่นเดียวกับก่อนเขาออกศึก นางส่งถึงหน้าประตู ก็กวักมือเรียกเช่นนี้ บอกว่าให้กลับมาเร็วๆ
เซี่ยเม่าเซียนเดินเข้าไปด้านหน้า
เขายื่นสองแขนออก โอบกอดแม่ลูกคู่นี้เข้ามาในอ้อมอก
สามคนกอดกัน ร่ำไห้เป็นกองเดียวกัน
ข้างๆ พระสนมซ่งและอี้จื่อชวนก็กอดกันเช่นกัน
พระสนมซ่งร่ำไห้หนักกว่าฮูหยินเซี่ยเสียอีก นางกอดบุตรชาย พลางร่ำไห้พลางทุบอกเขา โครมคราม ทุบจนบาดแผลที่อกของอี้จื่อชวนปวดร้าวขึ้นมา