แท้จริงแล้วผู้ชายไม่ได้ชอบผู้หญิงแต่งหน้าจัดจ้าน สิ่งที่พวกเขาหลงใหลที่สุด คงหนีไม่พ้นลิ้นจี่ในเดือนเจ็ด
พอแกะเปลือกออก ก็เผยเนื้อฉ่ำน้ำที่นุ่มละมุนจนแทบไหล
หญิงสาวเงยหน้ามองสุ่ยเหลียนซง ดวงตาใสกระจ่างเป็นประกายระยิบระยับ เสียงเบานุ่มยังเจือแววลังเลสั่นไหวเล็กน้อย
“ชุดนี้มันจะ...เปิดเผยเกินไปหน่อยไหมคะ?”
เธอพูดไม่จบประโยค ทว่าความเขินอายและไม่มั่นใจที่มีต่อชุดซึ่งเปิดเผยเกินไปนั้น แสดงออกมาอย่างชัดเจนแล้ว
แค่ยืนอยู่ตรงนั้น เธอก็เหมือนของขวัญที่ถูกห่อไว้อย่างประณีต แต่กลับเผลอเผยสิ่งชวนตะลึงภายในออกมา ทั้งชวนให้คนอยากแกะห่อดู และยิ่งกระตุ้นความปรารถนาครอบครองด้วยความเปราะบางที่เธอเผยออกมาโดยไม่รู้ตัว
นิ้วของสุ่ยเหลียนซงซึ่งกำลังเคาะที่เท้าแขนอย่างสบายอารมณ์ พลันหยุดชะงัก
รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าแข็งค้าง ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงโดยไม่รู้ตัว
คิ้วเรียวเลิกขึ้นอย่างยั่วเย้า มุมปากกลับค่อย ๆ ยกสูงขึ้น
เขาเคยคาดเดาไว้แล้วว่าหุ่นของเธอต้องดี แต่ไม่คิดว่าจะงดงามสะกดสายตาถึงระดับนี้
เป็นความยั่วยวนอันตรายที่อยู่กึ่งกลางระหว่างสาวน้อยแสนบริสุทธิ์กับสาวสวยเซ็กซี่ผู้เย้ายวน
สุ่ยเหลียนซงพลันรู้สึกว่า ใบหน้านางฟ้า รูปร่างปีศาจ เป็นคำบรรยายเธอที่เหมาะเจาะที่สุดแล้ว
นี่คือสาวงามที่เกิดมาเพื่อยั่วยวนโดยแท้
“เกินไปอะไรล่ะ? สวยมากเลย เอาชุดนี้แหละ รูดบัตร” เขาหันไปส่งสัญญาณให้พนักงานขายทันที
เชิ่นหมิงเยว่รีบพูดว่า “รุ่นพี่คะ ชุดตัวเดิมของหนู อย่างมากก็ราคาแค่ไม่กี่สิบหยวน ชุดนี้แพงเกินไป หนูรับไว้ไม่ได้ค่ะ”
สุ่ยเหลียนซงหัวเราะเบา ๆ ราวกับได้ยินเรื่องตลก “รุ่นน้อง ต่อให้ชุดของเธอจะราคาแค่ไม่กี่สิบหยวน แต่ทำให้สาวสวยตกใจขนาดนี้ แค่ซื้อกระโปรงคืนให้เธอจะไปพออะไร ต่อให้พี่ทุ่มเงินเป็นพันเป็นหมื่น ก็ยังชดเชยความรู้สึกผิดของพี่ได้ไม่ถึงหนึ่งในหมื่นส่วนเลย”