ช่วงพักกลางวัน ห้องเรียนอบอวลไปด้วยบรรยากาศเกียจคร้าน
นักเรียนส่วนใหญ่ฟุบหน้าพักผ่อนอยู่ มีเพียงส่วนน้อยที่คุยกันเสียงเบาหรือเร่งทำการบ้าน
เจ้าตัวอ้วนผิดไปจากปกติ ไม่ได้ก้มหน้าหลับเหมือนเคย แต่กลับฟุบอยู่บนโต๊ะด้วยสีหน้ากลัดกลุ้ม ถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า
“เฮ้อ...”
หวังฮุยไคกำลังเร่งทำการบ้าน นิ้วเคาะโต๊ะเป็นจังหวะโดยไม่รู้ตัว แต่เสียงถอนหายใจอย่างหดหู่ของเจ้าตัวอ้วนกลับขัดจังหวะเข้า เขาจึงหันไปมองอย่างหงุดหงิด “เป็นอะไรของนาย?”
“เสี่ยวไค นายว่า...”
เจ้าตัวอ้วนหันหน้ามา ดวงตาเล็ก ๆ เต็มไปด้วยความกลัดกลุ้มอย่างจริงจัง “ถ้าอยากมีแฟนสักคน ต้องทำยังไงถึงจะมีได้กันแน่?”
คำถามนี้มาอย่างกะทันหันและตรงไปตรงมา
หวังฮุยไคชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเยาะอย่างไม่ใส่ใจ “ฝันกลางวันอะไรอยู่ การบ้านทำเสร็จหรือยัง?”
“ฉันพูดจริงนะ!”
เจ้าตัวอ้วนเริ่มร้อนใจ เสียงดังขึ้นเล็กน้อย จนเพื่อนร่วมชั้นที่ยังไม่หลับสองสามคนหันมามอง
“ดูนายสิ ไม่ต้องทำอะไรเลย ยังมีสาวมาถามหา แล้วฉันล่ะ? ฉันเองก็...ก็โหยหาความรักขนาดนี้ ทำไมไม่มีผู้หญิงคนไหนมองฉันสักแวบเลย?”
น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความกลัดกลุ้มที่ทั้งเกินจริงและจริงใจ อันเป็นเอกลักษณ์ของวัยรุ่น
เด็กหนุ่มคนหนึ่งที่อยู่ตรงทางเดินข้าง ๆ ได้ยินเข้าก็รีบแทรกขึ้นมาพร้อมเสียงหัวเราะ “เจ้าตัวอ้วน นายคิดอะไรอยู่? ด้วยน้ำหนักตัวขนาดนาย ลดน้ำหนักก่อนแล้วค่อยว่ากันเถอะ”
คนที่นั่งหลังเด็กหนุ่มคนนั้นยื่นหน้าเข้ามา แล้วเสริมอย่างเจ้าเล่ห์ “นั่นสิ นอกจากกินก็นอน ผู้หญิงคนไหนจะชอบนายได้ นอกจากตาบอดน่ะนะ”