สายตาของเสิ่นหมิงเยว่จับเป้าหมายใหม่ได้อย่างรวดเร็ว
เด็กสาวคนหนึ่งชื่อโจวเสี่ยวเยว่
เธอไม่ใช่คนที่เต้นเก่งที่สุด แต่ท่วงท่าถูกต้อง พื้นฐานแน่น และที่สำคัญที่สุดคือเธอดูค่อนข้างเก็บตัว มักฝึกซ้อมคนเดียว ไม่ค่อยเข้าไปสุงสิงกับกลุ่มเล็ก ๆ ของคนอื่น
เสิ่นหมิงเยว่วางขวดน้ำลง ริมฝีปากแต้มรอยยิ้มอ่อนโยนปนอายเล็กน้อย ก่อนจะเดินเข้าไปหาเอง
“เสี่ยวเยว่ ท่าคุมขาของเธอนิ่งมากเลย ฉันทำยังไงก็ทำไม่ได้สักที ตัวสั่นตลอด สอนเคล็ดลับให้หน่อยได้ไหม?”
โจวเสี่ยวเยว่อึ้งไปครู่หนึ่ง ดูเหมือนจะไม่ค่อยมีใครเข้ามาทักและขอคำแนะนำจากเธอแบบนี้ สีหน้าฉายแววปลาบปลื้มจนทำตัวไม่ถูก ก่อนจะยิ้มอย่างเขินอาย
“เอ๊ะ? จริง ๆ ก็ไม่มีเคล็ดลับอะไรหรอก แค่เกร็งแกนกลางลำตัวให้แน่น แล้วถ่ายน้ำหนักไปไว้ที่ขาหลัก……”
เธออธิบายพร้อมทำท่าประกอบอย่างตั้งใจ
เด็กสาวตั้งใจฟัง พยักหน้าเป็นระยะ ลองทำตาม แล้วจึงเผยสีหน้าเข้าใจขึ้นมาในทันที
“ขอบคุณนะ เสี่ยวเยว่ พอเธออธิบาย ฉันก็พอเข้าใจขึ้นมาหน่อย ดีกว่าฝึกมั่ว ๆ คนเดียวตั้งเยอะ เธอรู้เยอะจังเลย”
คำชมที่มาถูกจังหวะทำให้อีกฝ่ายรู้สึกว่าตัวเองมีคุณค่า
หลายวันต่อจากนั้น เสิ่นหมิงเยว่ก็มาถึงห้องซ้อมเต้นพร้อมกับโจวเสี่ยวเยว่ “โดยบังเอิญ” อยู่เสมอ แล้วเลือกฝึกตรงราวบาร์เรที่อยู่ติดกัน
ขนมที่ “เผลอ” ซื้อมาเกินก็แบ่งให้อีกฝ่ายครึ่งหนึ่งอย่างเป็นธรรมชาติ ตอนพักก็คุยเล่นกันสองสามประโยค ทั้งเรื่องการบ้าน ครู หรือท่าเต้น
เธอทำตัวเป็นคนเข้าอกเข้าใจ ตั้งใจฟังอีกฝ่ายอย่างเต็มที่ และบางครั้งก็แต่งเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ไม่เป็นพิษเป็นภัยว่าตัวเองมีปัญหาคล้ายกัน เล่าพอให้ระยะห่างระหว่างกันลดลงอย่างรวดเร็ว