ช่วงพักระหว่างคาบ
นักศึกษาหญิงคนหนึ่งชื่อซุนถิง นิสัยค่อนข้างขี้กลัว เดินมาหาเสิ่นหมิงเยว่
“หะ...หัวหน้าห้อง...”
ซุนถิงพูดเสียงเบามาก เจือความร้อนใจ “มีเรื่องอยากรบกวนหน่อยค่ะ”
เสิ่นหมิงเยว่เงยหน้าขึ้น “ว่ามาสิ”
ซุนถิงบิดชายเสื้อ เอ่ยขอร้องเสียงเบา “ฉันได้ยินมาว่าใบสมัครทุนช่วยเหลือของฉันติดอยู่ที่สหภาพเยาวชนของคณะ เขาบอกว่าเอกสารไม่ครบ มีปัญหานิดหน่อย อาจไม่ทันการพิจารณา บ้านฉันฐานะไม่ค่อยดีจริง ๆ หัวหน้าห้อง ช่วยไปถามให้หน่อยได้ไหมคะ ลองหาทางดูให้หน่อยได้ไหม”
เสิ่นหมิงเยว่ขมวดคิ้วเล็กน้อย “ได้ ฉันจะช่วยถามให้”
วันนั้นเอง เธอติดต่อรุ่นพี่คนหนึ่งในคณะกรรมการนักศึกษาที่คุ้นเคย อธิบายสถานการณ์คร่าว ๆ แล้วฝากรุ่นพี่ช่วยไปถามอาจารย์ผู้รับผิดชอบที่สหภาพเยาวชนของคณะว่า พอจะผ่อนผันให้ได้หรือไม่
ไม่นานรุ่นพี่ก็โทรกลับมา อธิบายสาเหตุของปัญหาให้ฟัง
เป็นปัญหาเล็กน้อย จะอนุมัติก็ได้ ไม่อนุมัติก็ได้
ทางมหาวิทยาลัยจึงเลือกไม่อนุมัติ
เสิ่นหมิงเยว่จึงไปที่สำนักงานสหภาพเยาวชนของคณะด้วยตัวเองอีกครั้ง เพื่อพบอาจารย์ผู้รับผิดชอบโดยตรง หวังให้อาจารย์ให้โอกาสสักครั้ง
เธอวางตัวดี พูดจาไพเราะ อาจารย์เองก็ไม่ได้คิดจะจงใจทำให้ลำบาก จึงยอมตกลง
อย่างไรเสีย กฎระเบียบเป็นของตาย แต่คนเป็นของเป็น
เธอยังถือโอกาสช่วยจัดการเรื่องของเพื่อนร่วมชั้นอีกหลายคนที่เอกสารติดขัดให้เรียบร้อยด้วย
มีเพียงคนเดียวที่ถูกทิ้งไว้
“ซุนถิง ก่อนหน้านี้เธอบอกว่าเอกสารทุนช่วยเหลือติดขัด ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง แก้ไขได้หรือยัง”
ฟังเสียวเสียวกำลังหงุดหงิดกับเรื่องเอกสารติดขัดของตัวเอง พอนึกขึ้นได้ว่าก่อนหน้านี้ก็มีเพื่อนร่วมชั้นเจอปัญหาเหมือนกัน จึงอยากถามอีกฝ่าย เผื่อจะได้หาทางแก้ด้วยกัน