“แม่ก็ว่าแล้วว่าปัญญาชนที่ลงชนบทคนนี้ดูแปลก ๆ ที่แท้ก็หมายตาลูกนี่เอง”
“ก่อนหน้านี้ยังถามด้วยว่าทำไมลูกถึงไปอยู่บ้านแม่ได้”
“ตอนนั้นแม่ก็หาข้ออ้างส่ง ๆ ไป คิดแค่ว่าเด็กสาวคงอยากรู้อยากเห็น”
“ใครจะไปรู้ว่าเธอคิดจะทำร้ายลูก”
ความริษยาของคนเราน่ากลัวจริง ๆ กองพลชิงซานของพวกเธอไม่มีคนแบบนี้เลย
ไม่คิดเลยว่าปัญญาชนที่ลงชนบทคนใหม่คนนี้จะเป็นคนแรกที่ลุกขึ้นมาก่อเรื่อง
แถมยังหมายหัวลูกสาวแท้ ๆ ของเธออีก
จางอ้ายฮวาอยากจะไม่สนอะไรทั้งนั้น เข้าไปกระชากเกอชิงชิงแล้วตบหน้าสักสองฉาด
แต่เธอรู้ว่าตอนนี้ยังไม่ใช่เวลา
จับโจรต้องจับได้คาหนังคาเขา จับชู้ก็ต้องจับให้ได้คาหนังคาเขา
ถ้าไม่มีหลักฐานแล้วเธอลงมือจริง ก็ไม่รู้ว่าเกอชิงชิงจะก่อเรื่องใหญ่โตแค่ไหน
เด็กสาวนิสัยเสียพวกนั้น ในใจก็มีแต่แผนร้ายเต็มไปหมด
“ลูก กลับไปก่อนนะ”
“อยู่ในหมู่บ้านเราไม่ต้องกลัว จะตะโกนเรียกใครก็ได้ ขอแค่มีคนได้ยิน ทุกคนก็จะช่วย”
“แม่จะไปหาพ่อ แล้วเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง”
จางอ้ายฮวาปลอบหลินเจียวเจียวอยู่สองสามคำ ก่อนจะไปหาสามี
ในหมู่บ้านเธอไม่ค่อยกังวลหรอก คนร้ายไม่กล้าลงมือกับคนในหมู่บ้านของพวกเธอ
ที่น่ากลัวคือถ้าลูกสาวออกไปข้างนอกคนเดียว คนพวกนั้นอาจดักเธออยู่ข้างนอก
ต่อไปเวลาออกจากบ้าน ลูกต้องมีคนไปด้วยเสมอ
จางอ้ายฮวารีบไปหาหัวหน้ากองผลิต ไม่สนใจสายตาล้อเลียนของคนอื่น ดึงเขาไปคุยด้านข้าง