เมื่อเวลาผ่านไป เสี่ยวลี่ที่ไม่ค่อยชอบพูดเหมือนกันก็ค่อย ๆ พาหลินเจียวเจียวเดินแยกไปอีกทาง
เมื่อเห็นว่าอยู่ห่างจากแม่แท้ ๆ มากขึ้นเรื่อย ๆ หลินเจียวเจียวก็เริ่มรู้สึกไม่สบายใจอยู่ลึก ๆ
เธอรู้สึกอยู่ตลอดว่าเสี่ยวลี่คนนี้ไม่ได้มีเจตนาดี อีกทั้งท่าทีลับ ๆ ล่อ ๆ ระหว่างเสี่ยวลี่กับแม่ของเธอก็ดูเหมือนกำลังวางแผนร้ายอะไรบางอย่าง
แต่หลินเจียวเจียวไม่มีหลักฐาน จึงได้แต่ข่มความสงสัยเอาไว้ก่อน
“ปล่อยพวกเขาไปเถอะ ฉันจะพาเธอไปหาเพื่อนผู้หญิงในหมู่บ้าน”
“พวกเรารู้ว่ามีที่หนึ่งที่เห็ดขึ้นเยอะมาก นัดกันไว้ว่าจะไปเก็บด้วยกัน”
“พอดีจะได้ให้เธอรู้จักพวกพี่สาวน้องสาวในหมู่บ้านด้วย ต่อไปขึ้นเขาจะได้ไปด้วยกัน”
ในใจหลินเจียวเจียวไม่ค่อยอยากไปนัก เธออยากตามจางอ้ายฮวาไปมากกว่า
แต่เสี่ยวลี่กลับคว้าแขนเธอไว้
“เราอยู่หมู่บ้านเดียวกัน ฉันจะทำร้ายเธอได้ยังไง?”
“รอตรงนี้นะ ฉันไปบอกป้าจางก่อน”
พูดจบ เสี่ยวลี่ก็เดินไปทักทายจางอ้ายฮวาจริง ๆ
ตอนนั้นหลินเจียวเจียวอดคิดไม่ได้ว่า หรือเธอจะระแวงมากเกินไปนะ?
หรือเพราะผ่านมาถึงสองชาติ เธอถึงได้มีอาการหวาดระแวงว่าจะถูกทำร้ายขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว?
แต่ในใจเธอก็ยังไม่สบายใจอยู่ดี บางทีอาจเป็นเพราะไม่ค่อยอยากข้องเกี่ยวกับคนนอก
คิดดูแล้วระยะทางก็ไม่ไกล อีกทั้งเสี่ยวลี่กับพวกนั้นก็คงไม่ทำอะไรที่เป็นอันตรายกับเธอหรอก
สุดท้ายเธอจึงยอมเดินตามอีกฝ่ายไป