“เจียวเจียว รอฉันกลับมานะ”
ในความฝัน มีเสียงผู้ชายคนหนึ่งดังซ้ำอยู่ข้างหูเธอไม่หยุด
น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ ราวกับคู่รักที่กำลังจะจากกัน
แต่หลินเจียวเจียวมั่นใจว่าเธอไม่รู้จักผู้ชายแปลกหน้าคนไหน
จึงไม่รู้ว่าเจ้าของเสียงนั้นเป็นใคร
หลังจากตื่นขึ้นมา เธอก็ค่อย ๆ ลืมเรื่องนี้ไป
เมื่อเห็นพ่อแม่คอยเฝ้าอยู่ข้างกาย รวมถึงพี่ชายที่เลิกงานแล้วรีบตามมา
หลินเจียวเจียวก็สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากความรักของครอบครัว
“พ่อ แม่ พี่ ๆ ทำให้เป็นห่วงกันแล้วนะคะ”
“หนูไม่เป็นไรแล้ว พวกพ่อแม่รีบกลับไปพักผ่อนเถอะค่ะ!”
ข้างนอกฟ้ายังมืดอยู่ ไม่รู้ว่าตอนนี้กี่โมงแล้ว
แต่เมื่อเห็นดวงตาแดงก่ำของพ่อแม่ และรอยคล้ำใต้ตาของพี่ชาย
เธอก็รู้ว่าพวกเขาคงไม่ได้นอนมานานมากแล้ว
“เจียวเจียวคนดี ในที่สุดลูกก็ตื่นแล้ว”
“สองวันนี้แม่เป็นห่วงแทบแย่”
จางอ้ายฮวามองลูกสาวไม่วางตา กลัวเหลือเกินว่าทั้งหมดจะเป็นเพียงความฝัน
กว่าลูกสาวจะฟื้นขึ้นมาได้ เธอไม่มีทางกลับไปนอนหรอก
ต้องรีบกลับไปทำของอร่อยมาให้ลูกกินแล้ว
“ผมไปตามหมอครับ”
เมื่อแน่ใจว่าน้องสาวฟื้นจริง ๆ หลินกั๋วต้งก็ลุกขึ้น ตั้งใจจะไปตามหมอเวร
“พี่ใหญ่ ผมไปด้วยครับ”
หลินกั๋วจื้อก็ลุกขึ้นพร้อมกัน
สองพี่น้องออกจากห้องพักผู้ป่วยไป ไม่นานก็พาหมอกลับมาได้
หมอเป็นชายวัยกลางคน อายุราว 30 กว่าปี หลังตรวจอาการของหลินเจียวเจียวแล้ว ก็ยืนยันว่าเธอไม่เป็นอะไรจริง ๆ
“สังเกตอาการอีกวันก็ออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว”