ในจดหมายอีกฉบับมีใบสั่งธนาณัติแนบมาด้วย ทว่าตัวเลขบนนั้นน้อยกว่า มีเพียง 8 หยวน 6 เหมา 2 เฟิน
แต่พอรวมกันแล้วก็มีมากกว่า 20 หยวน
จางอ้ายฮวาถือใบสั่งธนาณัติทั้งสองใบไว้ในมือ พลางมองอย่างรักใคร่ไม่ยอมวาง
ไม่คิดเลยว่าลูกสาวจะหาเงินได้ด้วยความรู้
ชาวบ้านที่ก้มหน้าก้มตาหากินอยู่ในทุ่งนาอย่างพวกเธอ ทั้งชีวิตไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะมีโอกาสได้เห็นเงินด้วยวิธีนี้
ดูท่าการเรียนหนังสือก็มีประโยชน์จริง ๆ
ทั้งหมดก็เพราะพวกค้ามนุษย์น่ารังเกียจพวกนั้น ลักพาตัวลูกสาวของเธอไป
ไม่อย่างนั้น ถ้าลูกสาวได้เรียนหนังสืออย่างจริงจังมาตั้งแต่เด็กเหมือนลูกชายคนอื่น ๆ ไม่แน่ว่าเธออาจสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ก็ได้!
ถึงตอนนี้มหาวิทยาลัยจะหยุดการเรียนการสอนไปแล้ว แต่ด้วยความสามารถในการเรียนของลูกสาว แค่สอบเข้าโรงเรียนอาชีวะก็ไม่ใช่เรื่องยาก
น่าเสียดายจริง ๆ!
จางอ้ายฮวาประคองกระดาษสองแผ่นไว้ในมือ ในใจรู้สึกหลากหลายจนยากจะบรรยาย
เดี๋ยวก็คิดเรื่องโน้น เดี๋ยวก็คิดเรื่องนี้ ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดใจ
“แม่ เราไปถอนเงินกันเถอะ!”
ในเมื่ออยู่หน้าที่ทำการไปรษณีย์แล้ว ก็ต้องถอนเงินออกมาพร้อมกันสิ!
“ยังไม่ต้องรีบหรอก”
“ใบสั่งธนาณัตินี่ต้องให้พ่อแกดูด้วย”
จางอ้ายฮวาไม่ได้อยากได้อยากมีเงินของลูกสาว แต่เธอก็อดเสียดายไม่ได้หากจะถอนเงินออกมาเลย
นี่เป็นใบสั่งธนาณัติที่ส่งมาจากเมืองหลวงเชียวนะ
ของล้ำค่าแค่ไหนกัน!
เมื่อจางอ้ายฮวายืนกราน หลินเจียวเจียวก็เก็บใบสั่งธนาณัติ แล้วสอดซองจดหมายไว้ในกระเป๋า
“ตอนนี้กลับบ้านเลยไหม?”