วันรุ่งขึ้น หัวหน้ากองผลิตก็พาเหรียญกล้าหาญไปที่อำเภอ หลังตรวจสอบอย่างละเอียดหลายชั้น ในที่สุดก็สืบจนรู้ตัวตนที่แท้จริงของหลี่โหย่วเวย
ที่แท้หลี่ขาเป๋ผู้ไม่มีใครเหลียวแลในกองพลชิงซาน เคยผ่านสมรภูมิอันโหดร้ายมาไม่น้อย
ภายหลังเขาถูกสะเก็ดระเบิดที่กระเด็นมาโดนศีรษะ ทำให้สูญเสียความทรงจำไปบางส่วน
เขาลืมทุกอย่างหลังเข้าร่วมกองทัพ จำได้เพียงบ้านเกิดกับญาติพี่น้อง
น่าเสียดาย เมื่อกลับถึงบ้านเกิด ญาติพี่น้องก็ไม่อยู่แล้ว
หลี่โหย่วเวยจึงกลายเป็นผู้ลี้ภัย
เขาเดินทางมาทางตะวันออกเฉียงเหนือของชิงตงพร้อมกับผู้คนที่หนีภัยแล้งคนอื่น ๆ
ต่อมาได้ลงหลักปักฐานในกองพลชิงซาน
ทางหน่วยงานเคยออกตามหาเขาเช่นกัน โดยเฉพาะพยาบาลสาวที่คอยดูแลหลี่โหย่วเวย เธอรู้สึกผิดมาโดยตลอด
ระหว่างการตรวจสอบ พยาบาลสาวคนนั้นได้ยินเรื่องของหลี่โหย่วเวย ก็ร้องไห้พลางบอกว่าเป็นเพราะตอนนั้นเธอสะเพร่า หลี่โหย่วเวยที่สูญเสียความทรงจำจึงพลัดหลงจากกองกำลัง
ตัวตนของหลี่โหย่วเวยเพิ่งได้รับการเปิดเผยอย่างกระจ่างในวันนี้
อีกทั้งทางผู้บังคับบัญชาพิจารณาสถานการณ์ปัจจุบันของเขาแล้ว เห็นว่าหลี่โหย่วเวยไม่เหมาะจะกลับเข้ากองทัพอีก
แต่เงินชดเชยที่ควรได้รับจะขาดไปแม้แต่น้อยไม่ได้
ทางหน่วยงานยังให้หัวหน้ากองผลิตนำเงินชดเชยย้อนหลังสิบกว่าปีกลับมามอบให้ด้วย
ผู้บังคับบัญชายังเดินทางมากับหัวหน้ากองผลิตเพื่อเยี่ยมเยียนถึงชนบท เมื่อเห็นหลี่ขาเป๋ที่ดูธรรมดาสามัญ พวกเขาต่างก็ทอดถอนใจ
วีรบุรุษในวันวานไม่เหลือเค้าเดิมอีกแล้ว