“อีกฝ่ายรีบร้อนเกินไป ฉันเลยกลับมาคุยกับพวกคุณไม่ทัน”
“นอกจากตำแหน่งงานหนึ่งตำแหน่งแล้ว เขายังให้เงินมาอีก 200 หยวนด้วย”
โสมป่าที่มีอายุสิบปีต้นนี้ มีมูลค่าไม่น้อยจริง ๆ
ต้องรู้ก่อนว่า เงิน 200 หยวนในยุคนี้ ไม่ใช่สิ่งที่เงิน 20,000 หยวนในยุคหลังจะเทียบได้
นับเป็นจำนวนเงินที่คนส่วนใหญ่ไม่มีปัญญาหามาได้
ทุกคนในครอบครัวจ้องหนังสือแจ้งรับเข้าทำงานตาเป็นมัน ตรงช่องชื่อยังว่างอยู่ จะเขียนชื่อใครลงไปก็ได้
แค่เอาหนังสือฉบับนี้ไป ก็เข้าทำงานได้สำเร็จ
ทุกคนจ้องกระดาษอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพากันหันมามองหลินเจียวเจียว
โสมเป็นเจียวเจียวขุดพบ ตำแหน่งงานนี้ย่อมเป็นของเธอ
แต่พอเห็นสายตาของทุกคน หลินเจียวเจียวก็รู้สึกถึงลางไม่ดีขึ้นมาทันที
เธอบอกไปแล้วไม่ใช่เหรอว่าไม่อยากทำงาน
อยู่บ้านดีกว่าไปทำงานตั้งเยอะ
อยู่บ้านก็นอนตื่นสายได้ ทุกวันแค่เก็บหญ้าหมูสองกระบุง เวลาที่เหลืออยากทำอะไรก็ทำ
แต่การไปทำงานไม่เหมือนกัน
ต้องตื่นกี่โมง นอนกี่โมง ทุกอย่างถูกกำหนดไว้ตายตัว
ต่อให้หนาวแค่ไหนก็ต้องลุกจากเตียง ต่อให้ง่วงแค่ไหนก็เข้านอนก่อนเวลาไม่ได้
ดูพี่ชายคนโตกับพี่ชายคนรองของเธอก็รู้แล้ว
ถึงพวกเขาจะชินกับมัน แถมยังภูมิใจเสียด้วย
แต่หลินเจียวเจียวไม่ได้คิดแบบนั้นนี่นา
ชาติก่อนเธอก็เป็นวัวเป็นม้า ทำงานพิเศษจนเอียน ทำงานประจำจนอยากอาเจียน
ชาตินี้ได้เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง เธอแค่อยากส่ายหน้าปฏิเสธเท่านั้น
“น้องสาว ไม่เต็มใจเหรอ?”
ตอนอยู่บนเขา หลินกั๋วจื้อเคยถามเรื่องนี้แล้ว ตอนนั้นน้องสาวพูดว่าอะไรนะ?