ทั้งสองกลับถึงบ้าน ยังไม่ทันได้หายใจหายคอ ก็เริ่มจัดการขาหลังหมูสองข้างนั้นทันที
ขาหลังหมูทั้งสองข้างใหญ่มาก จางอ้ายฮวาจึงตั้งใจทำผงเครื่องเทศขึ้นมา ทาให้ทั่วขาหมู
จากนั้นก็ไปหาไม้ผลมา บอกว่าจะเอามารมควัน
หลินเจียวเจียวจัดการอะไรพวกนี้ไม่เป็น เลยทำได้แค่คอยช่วยอีกฝ่ายหยิบจับของ
ทั้งสองเพิ่งจัดการเรียบร้อย หัวหน้ากองผลิตก็กลับมาพอดี
ในมือเขายังหิ้วของมาถุงหนึ่ง ข้างในมีทั้งกล้วยหลายลูกกับส้มอีกถุง
“รู้ว่าหนูชอบกินผลไม้ พอดีเจอเข้าก็เลยซื้อมาให้”
“เอากลับไปเก็บไว้ในห้อง ค่อย ๆ กินนะ”
ลูกชายในบ้านมีตั้งหลายคน ถ้าวางไว้ข้างนอก เกรงว่าคงไม่พ้นคืนนี้
หัวหน้ากองผลิตรู้จักลูกชายของตัวเองดี
จึงกำชับไว้เป็นพิเศษ
“คุณลุง หนูรับของจากพวกคุณอีกไม่ได้แล้วค่ะ”
“ตั้งแต่มาอยู่บ้านนี้ หนูก็เอาเปรียบที่บ้านไปตั้งเยอะ หนูรู้สึกไม่สบายใจจริง ๆ”
หลินเจียวเจียวปฏิเสธอย่างกระวนกระวาย
ครอบครัวนี้ดีกับเธอมากเหลือเกิน ดีจนทำให้เธอกลัว
ถ้าเป็นญาติกันก็ยังพอว่า แต่พวกเขาไม่ได้เกี่ยวข้องกับเธอเลย ทำไมถึงดีกับเธอขนาดนี้?
เธอเชื่ออยู่เสมอว่า ของที่ได้มาฟรี ๆ นั่นแหละแพงที่สุด
“พ่อเขา ไม่อย่างนั้นเราบอกเรื่องทั้งหมดกับเด็กคนนี้ดีไหม?”
“ปิดบังไว้แบบนี้ก็ไม่ใช่เรื่อง เดี๋ยวจะทำเจียวเจียวตกใจเอา”
จางอ้ายฮวาหาที่วางขาหลังหมูทั้งสองข้างเรียบร้อย พอออกมาก็ได้ยินบทสนทนาของทั้งคู่พอดี จึงเดินเข้ามาพูด
พอได้ยินว่ามีเรื่องอะไรบางอย่าง หลินเจียวเจียวก็เบิกตากว้าง ตั้งใจฟังว่าพวกเขาจะพูดอะไรกัน