จางอ้ายฮวาเข้ามาช่วยเลือกด้วย เธอมีวิธีเลือกชามตะเกียบเป็นของตัวเอง ใช้ข้อนิ้วเคาะชามเบา ๆ แล้วแนบหูฟังเสียงอยู่ครู่หนึ่ง
จากนั้นก็เลือกชามลายดอกไม้ที่หลินเจียวเจียวชอบออกมาหลายใบ โดยเลือกใบที่เธอคิดว่าคุณภาพดี
สุดท้ายทั้งคู่ช่วยกันคำนวณราคา พอจ่ายเงินและคูปองเรียบร้อย ก็วางชามลงในถุงผ้าอย่างระมัดระวัง
พวกเธอยังขอฟางจากเจ้าของแผงมาด้วย แล้วสอดไว้ระหว่างชาม เพื่อป้องกันไม่ให้ชามกับตะเกียบกระแทกกันจนแตก
“คุณป้าคะ หนูไม่มีอะไรอยากซื้อแล้วค่ะ”
หลินเจียวเจียวกวาดตามองตลาดคร่าว ๆ เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรที่ตัวเองอยากได้ จึงหันไปบอกจางอ้ายฮวา
“งั้นป้าพาไปดูห้างสรรพสินค้ากัน”
ถึงจะไม่แน่ว่าจะซื้ออะไร แต่เดินดูให้มากหน่อยก็ดี
เด็กผู้หญิงควรได้เปิดหูเปิดตาให้มาก ๆ
สมัยก่อนตอนที่เธอกับหัวหน้ากองผลิตคบหากัน เธอมักแอบหนีคนที่บ้านเข้ามาเที่ยวในอำเภออยู่บ่อย ๆ
ตอนนั้นหัวหน้ากองผลิตพาเธอเข้าร้านหรูสารพัดแห่งอยู่ไม่น้อย สถานที่ที่ปกติเธอไม่กล้าแม้แต่จะฝันถึง
แม้ในยุคนั้นบ้านเมืองจะไม่สงบ แต่ก็ดีกว่าสมัยพ่อแม่ของพวกเธอมากแล้ว
เธอยังเคยกินอาหารที่ร้านอาหารของรัฐหลายครั้ง รสชาตินั้นจนถึงตอนนี้ก็ยังนึกถึงไม่รู้เบื่อ
“เจียวเจียว หิวหรือยัง?”
พอนึกถึงร้านอาหารของรัฐ จางอ้ายฮวาก็อยากพาหลินเจียวเจียวไปลองกินดู
“คุณป้าคะ เราซื้อเนื้อมาแล้ว อยากกินอะไรก็ค่อยกลับไปทำที่บ้านเถอะค่ะ”
“ทำแบบนี้ คนที่บ้านจะได้กินด้วยกัน ไม่จำเป็นต้องเสียเงินไปเปล่า ๆ หรอกค่ะ”
แม้หลินเจียวเจียวจะเป็นเด็กกำพร้า แต่หลังโตขึ้นเธอก็พยายามสร้างฐานะด้วยตัวเอง จึงมีเงินเก็บอยู่ไม่น้อย