“องค์ชาย หม่อมฉันใจร้อนไปหรือเพคะ?”
เสียงหวานเย้ายวนจนถึงกระดูกพลันดังขึ้นข้างหูฉู่หยาง
ฉู่หยางลืมตาพรึ่บ พบว่าตนนอนอยู่บนแท่นบรรทมมังกร เบื้องหน้ามีสตรีผู้หนึ่งสวมชุดวิวาห์สีแดงสด
ฉันจะบ้าตาย! เกิดอะไรขึ้นเนี่ย... ฉันข้ามมิติมาแล้วหรือ?
ฉู่หยางผู้นี้เดิมทีเป็นราชันหน่วยรบพิเศษชั้นแนวหน้าของดาวเคราะห์สีน้ำเงิน มีรหัสเรียกขานว่า【หมาป่าเดียวดาย】ขณะกำลังปฏิบัติภารกิจลับสุดยอด
ไม่คาดคิดว่าพอลืมตาขึ้นมา ก็กลายเป็น...
ตัวแทนขององค์ชายเก้าแห่งราชวงศ์ต้าเซี่ย!
องค์ชายเก้าตัวจริงก็ชื่อฉู่หยาง หน้าตาเหมือนเขาทุกประการ ทว่ามีรสนิยมชอบบุรุษ
เพื่อปกปิดความลับนี้ อีกฝ่ายจึงตามหาเขามาเป็นตัวแทน ทั้งยังกำชับเป็นพิเศษว่า—
“เจ้าไปเข้าหอแทนองค์ชาย”
“เมื่อเรื่องสำเร็จ จะมอบเงินตำลึงเงินหนึ่งพันตำลึง คฤหาสน์หลังใหญ่หนึ่งหลัง นาดีหนึ่งร้อยหมู่ และสาวใช้หน้าตางดงามสิบคน!”
……
“ให้ตายสิ องค์ชายเก้าคนนี้ช่างเล่นพิเรนทร์ไม่เบา!”
ฉู่หยางสบถด่าในใจ
“องค์ชาย!”
บนเตียง เสิ่นโย่วเวยเห็นฉู่หยางนิ่งเงียบไม่พูดจา จึงพึมพำขึ้นว่า “หากพระองค์ไม่ไหวจริง ๆ ก็ไม่เป็นไรเพคะ โย่วเวยจะไม่แพร่งพรายออกไปเด็ดขาด”
นางเองก็เคยได้ยินข่าวลือบางอย่างเกี่ยวกับองค์ชายเก้า
ยามนี้นางเชื่อไปแล้วเจ็ดแปดส่วน คิดว่าตนใจร้อนเกินไปจนทำให้เขาลำบากใจ
บอกว่าฉันไม่ไหวหรือ?
นี่เธอกำลังโวยวายอะไรอยู่เนี่ย?
ฉู่หยางพลันไม่สบอารมณ์ สายตาจับจ้องใบหน้างามล่มเมืองของนาง
เสิ่นโย่วเวย
นางอายุสิบแปดปี เป็นบุตรีของเสิ่นว่านสือ พ่อค้าหลวงแห่งราชวงศ์ต้าเซี่ย กล่าวอย่างง่าย ๆ ก็คือเขาเป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของแคว้น ผูกขาดการค้าเกลือ เหล็ก และการเดินเรือ ทั้งมั่งคั่งเสียจนเทียบเคียงแคว้นได้
แต่ในราชวงศ์ต้าเซี่ย พ่อค้ามีฐานะต่ำต้อย นางจึงทำได้เพียงแต่งให้กับองค์ชายเก้าผู้ไร้ความสามารถ เป็นชายารองเท่านั้น
……
【ติ๊ง!】
ทันใดนั้น เสียงหนึ่งพลันดังขึ้นข้างหูฉู่หยาง
【ตรวจพบว่าเจ้าของร่างเป็นองค์ชายเก้าแห่งราชวงศ์ต้าเซี่ย ระบบเปิดใช้งานสำเร็จ!】
ระบบหรือ?
ของวิเศษติดตัวที่ผู้ข้ามมิติต้องมีน่ะหรือ?
ในที่สุดก็มาสักที!
ฉู่หยางข่มความยินดีล้นอกเอาไว้ แล้วถามในใจว่า “ระบบน้อย เจ้าเข้าใจผิดหรือเปล่า? ข้าเป็นแค่ตัวแทน จะนับเป็นองค์ชายได้อย่างไร?”
【คำกล่าวของเจ้าของร่างไม่ถูกต้อง!】
น้ำเสียงของระบบพลันประจบประแจงขึ้นมา ประหนึ่งบ่าวรับใช้ผู้ประจบสอพลอ
【ในเมื่อเจ้าของร่างหน้าตาเหมือนองค์ชายเก้าทุกประการ เช่นนั้นก็ย่อมเป็นลิขิตสวรรค์!】
【ระบบนี้มีดวงตาแหลมคม มองคนแม่นยำนัก! เจ้าของร่างมีหน้าผากอิ่มเอิบ คางได้รูป ท่วงท่าผึ่งผายดุจมังกร เสืออย่างแท้จริง มีวาสนาเป็นจักรพรรดิอย่างแน่นอน!】
ฉู่หยางฟังแล้วพูดไม่ออกอยู่บ้าง
ระบบนี่...ทำไมรู้สึกไม่น่าเชื่อถือเท่าไรเลย?
ช่างเหมือนพวกชอบประจบสอพลอเสียจริง!
แต่เขาชอบ!
【ติ๊ง! มอบห่อของขวัญมือใหม่เป็นรางวัลพิเศษ!】
【ยินดีด้วย เจ้าของร่างได้รับพรสวรรค์ระดับทอง—แข็งแรงคึกคัก!】
ชื่นใจจริง ๆ!
ฉู่หยางได้รับพรสวรรค์แล้ว ก็หันไปมองเสิ่นโย่วเวยทันที
……
หนึ่งชั่วยามต่อมา
ฉู่หยางออกจากห้องนอน เดินตามเส้นทางในความทรงจำ ผ่านระเบียงคดหลายสาย ก่อนมาถึงห้องหนังสืออันห่างไกลแห่งหนึ่งในส่วนลึกของจวนองค์ชาย
ครืน ครืน!
เมื่อผลักชั้นหนังสือออก ก็ปรากฏทางลับสายหนึ่งทอดลงใต้ดิน
ฉู่หยางเดินลงบันไดไปหลายสิบขั้น ในที่สุดก็เข้าสู่ห้องลับใต้ดิน ภายในสว่างไสวด้วยแสงโคม
มีชายหนุ่มสวมชุดแพรหรูหรายืนอยู่ด้านใน หน้าตาเหมือนฉู่หยางทุกประการ ทว่ามีบุคลิกอ่อนช้อยเกินบุรุษ
เขาคือองค์ชายเก้าตัวจริง!
“จัดการเรียบร้อยแล้วหรือ? สตรีผู้นั้นสงสัยหรือไม่?”
องค์ชายเก้าถามอย่างร้อนรน
“วางใจได้ เรียบร้อยดี”
ฉู่หยางยื่นมือออกไป พลางกล่าวว่า “ตามที่ตกลงกันไว้ เงินตำลึงเงินหนึ่งพันตำลึง คฤหาสน์หลังใหญ่หนึ่งหลัง นาดีหนึ่งร้อยหมู่ และสาวใช้หน้าตางดงามสิบคน...ถึงเวลามอบให้ข้าแล้ว”
“หึ!”
องค์ชายเก้าแค่นเสียงเย็นชา
“เจ้าหนุ่ม เจ้าได้ล่วงรู้ความลับขององค์ชายแล้ว ยังคิดจะเอาเงินกับคฤหาสน์อีกหรือ?”
เขาชักกระบี่คมกริบจากเอว จ่อปลายกระบี่ไปยังลำคอของฉู่หยาง
“มีแต่คนตายเท่านั้นที่จะเก็บความลับได้ตลอดไป เพราะฉะนั้น จงไปสู่ปรโลกเสีย!”
ในสายตาขององค์ชายเก้า ตัวแทนจอมปลอมไร้อำนาจไร้คนหนุนหลัง ฆ่าแล้วก็ฆ่าไป ไม่ต่างอะไรกับการบดขยี้มดตัวหนึ่ง
ต่อให้ฉู่หยางคุกเข่าขอชีวิต เขาก็ไม่มีวันใจอ่อน
ทว่า ปฏิกิริยาของฉู่หยางกลับเกินคาด เขาจ้ององค์ชายเก้าอย่างเย็นชา ราวกับกำลังมองคนปัญญาอ่อน
“สารเลว! ใกล้ตายอยู่รอมร่อ ยังกล้าใช้สายตาเช่นนี้มองข้าอีกหรือ?” องค์ชายเก้ากัดฟันคำราม
“ฮ่า ๆ ๆ!”
ฉู่หยางพลันหัวเราะเสียงดัง ชี้องค์ชายเก้าพลางตวาดถาม “ดี! ใจกล้าไม่เบา ถึงกับกล้าปลอมเป็นองค์ชายเสียเอง!”
“อะไรนะ?”
องค์ชายเก้าชะงักเมื่อได้ยิน คิดว่าตนคงฟังผิดไป “สารเลว เจ้าพูดเหลวไหลอะไร ใครปลอมเป็นใคร?”
“หุบปาก!”
ฉู่หยางทำสีหน้าเจ็บปวดใจ ชี้จมูกองค์ชายเก้าแล้วตวาดด้วยความโกรธว่า
“องค์ชายหมายถึงเจ้า ไอ้บ่าวชั่วผู้บังอาจ สวมเสื้อผ้าขององค์ชาย ถือกระบี่ขององค์ชาย แล้วปลอมเป็นองค์ชาย!”
“ผู้ใดให้ความกล้าแก่เจ้า?!”
“ไอ้สารเลว จงรับความตายเสียเถอะ!!!”