【“แต่เขากลับพูดว่า ‘ฟันนั้น ใช่ว่าจะเอื้อมไม่ถึง’”】
【ชายผู้โอบอุ้มลูกแมวไว้ในอ้อมแขน แม้จะมองใบหน้าไม่ชัด แต่รอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจนั้นก็ทำให้สัมผัสได้ทันทีว่าเขาหล่อเหลาและองอาจเพียงใด】
【“ย่อมมีสรรพชีวิตบนพื้นพิภพ ที่กล้าเผชิญหน้ากับแสงสว่างอันรุ่งโรจน์ของสายฟ้า”】
กรูปอฟ
“สูด... เจ้านี่ใจกล้าจริง ๆ แต่ฉันชอบนะ”
ไชลด์มองสหายบนจอสวรรค์ด้วยดวงตาเป็นประกาย
ในบรรดาผู้บริหารฟาตุย เขาเป็นคนที่กระหายการต่อสู้ที่สุด ความสนุกสูงสุดของเขาคือการชกใส่ผู้แข็งแกร่ง
ถึงอย่างนั้น ต่อให้มีนิสัยบุ่มบ่ามเพียงใด เขาก็รู้ว่าไม่ควรล่วงเกินเทพเจ้าโดยง่าย
แต่ชายบนจอสวรรค์กลับกล้าท้าทายเทพเจ้า ท้าทายดาบที่แข็งแกร่งที่สุด แถมยังพูดว่าฟันนั้นใช่ว่าจะเอื้อมไม่ถึง
“ฟังแล้วเลือดลมพลุ่งพล่านจริง ๆ”
“ฟันเดียวอูมุ คือจุดสูงสุดของวิชาดาบของราอิเดนโชกุนงั้นหรือ?”
ไชลด์รู้สึกกระสับกระส่ายจนฝ่ามือคันยุบยิบ
“นี่ นายคงไม่ได้กำลังคิดเรื่องอันตรายอะไรอยู่ใช่ไหม” หุ่นไม้เหลือบมองเขา พลางพูดเสียงเย็น “อย่าลืมสิว่าจอสวรรค์เคยบอกว่า ราอิเดนโชกุนผู้นี้เคยสังหารโรซาเรีย”
“ฉันแนะนำให้นายแยกแยะความแตกต่างระหว่างการท้าทายกับการรนหาที่ตายให้ชัดเจน”
“หรือว่านายคิดว่าผู้บริหารฟาตุยขาดงานศพไปงานหนึ่งแล้วน่าเสียดาย เลยอยากจัดเพิ่มอีกงาน?”
“ถ้าเป็นอย่างนั้น ฉันก็ไม่ขัดข้องที่จะเชิญโคลัมบีนาไปร้องเพลงในงานศพของนาย”
“ไหน ๆ เธอก็ชอบร้องเพลงขนาดนั้น ถ้าได้ใช้ประโยชน์จริง ๆ สักหน่อย ฉันจะยกโทษให้เรื่องที่เธอร้องจนคนอื่นรำคาญทั้งวันทั้งคืนก็แล้วกัน”