“ใช่แล้ว เพราะลี้เยว่เป็นเช่นนี้มาแต่ไหนแต่ไร”
ซินเหยินถอนหายใจ เธอรู้สึกสะเทือนใจเป็นอย่างยิ่ง
ในลี้เยว่ การเป็นนักดนตรีร็อกถือเป็นเรื่องยากมาก
เพราะแก่นแท้ประการหนึ่งของดนตรีร็อกก็คือการต่อต้าน
แต่ลี้เยว่กลับเป็นสถานที่ที่แทบไม่จำเป็นต้องต่อต้านที่สุดในบรรดาเจ็ดประเทศแห่งโลกมนุษย์
แม้แต่มอนด์ที่เสรีถึงเพียงนั้น ก็ยังเคยมีประวัติถูกขุนนางเก่ากดขี่ และมีเหตุให้ต้องขับขานบทเพลงแห่งการต่อต้าน
แต่ลี้เยว่ไม่เหมือนกัน
ดินแดนที่มีเทพแห่งนี้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขมาเป็นเวลาสามพันเจ็ดร้อยปี ภายใต้การคุ้มครองของตี้จวินและเหล่าอมนุษย์
เบื้องบนมีตี้จวิน เบื้องล่างมีเจ็ดดาว ภายในมีกองเซียนเหนียน ภายนอกมีเหล่าอมนุษย์
แล้วลี้เยว่จะต้องต่อต้านอะไรอีกเล่า?
แต่เพราะเป็นเช่นนี้ ซินเหยินจึงรู้สึกว่าประเทศนี้ยิ่งต้องการดนตรีร็อก ไม่ใช่ต่อต้านเพียงเพื่อจะต่อต้าน แต่ต่อต้านเพื่อทำลายอคติ
ลี้เยว่เป็นเช่นนี้มาแต่ไหนแต่ไร แต่ก็ไม่ควรเป็นเช่นนี้ตลอดไป
เช่นเดียวกับที่ภารกิจของตี้จวินสิ้นสุดลงแล้ว เหล่าอมนุษย์ก็ไม่ควรถูกพันธนาการไว้กับสัญญาเก่าอีกต่อไป
อย่างมหาเทพผู้ปราบจอมมารที่ถูกกล่าวถึงบนจอสวรรค์ เขาควรต้องปราบปีศาจต่อเนื่องยาวนานเป็นพันปีโดยไม่เปลี่ยนแปลงเลยหรือ?
มนุษย์ควรเรียนรู้ที่จะพึ่งพาตนเอง แทนที่จะโยนภาระทั้งหมดให้เหล่าเทพและอมนุษย์
การหลุดพ้นจากการคุ้มครองของเหล่าเทพและอมนุษย์ ก็ถือเป็นการต่อต้านรูปแบบหนึ่งมิใช่หรือ?
【“ที่จริงแล้ว การเสียสละเช่นนี้ไม่ได้เกิดขึ้นแค่ในลี้เยว่ ประเทศอื่นก็มีสถานการณ์คล้ายกัน”】
【“เพียงแต่พอพูดถึงลี้เยว่แล้ว ก็รู้สึกสะเทือนใจเป็นพิเศษเท่านั้น”】