“แน่นอน เรื่องนี้อาจเป็นแค่อุบัติเหตุก็ได้ เพราะตอนนั้นความผิดปกติที่ทาทาราซึนะก็ก่อให้เกิดโรคภัยไข้เจ็บต่าง ๆ นานา”
“แต่หากสาวไปถึงต้นตอ ปัญหาทั้งหมดที่เกิดขึ้นในทาทาราซึนะล้วนเป็นเพราะด็อกเตอร์เปลี่ยนวิธีการตีเหล็ก”
“ไม่ว่าอย่างไร ตั้งแต่วินาทีที่เขาหมายตาสการามูช ทุกอย่างก็ถูกกำหนดไว้แล้ว”
“อย่าพูดเลยว่าขุนนางอินาซึมะเป็นอย่างไร พวกเขามีความผิดจริง แต่คู่ต่อสู้ของพวกเขาคือด็อกเตอร์ ผู้บริหารฟาตุยอันดับสองเชียวนะ”
“ต้องรู้ไว้ว่า ผู้บริหารฟาตุยสามอันดับแรกต่างมีพลังเทียบเท่าเทพ ด็อกเตอร์คนนี้ ทั้งอินาซึมะคงมีเพียงเอย์ที่พอรับมือได้ และคงรับมือได้แค่ด้านกำลังรบเท่านั้น”
“ปัญหาต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในอินาซึมะ ด็อกเตอร์หนีความรับผิดชอบไม่พ้นจริง ๆ”
ตึง!
กรูปอฟ
เมื่อได้ยินถ้อยคำเหล่านั้น สการามูชที่ปกติมักมีรอยยิ้มเย็นเยียบประดับใบหน้าถึงกับตัวโงนเงน ก้าวเซไปข้างหนึ่ง ใบหน้าซีดเผือด รูม่านตาหดเล็ก จ้องมองจอสวรรค์อย่างไม่อยากเชื่อสายตา
ตรงตำแหน่งที่ว่างเปล่า ไร้ซึ่งหัวใจ ทั้งที่ควรเป็นที่บรรจุหัวใจ กลับมีความเจ็บปวดบีบรัดเป็นพัก ๆ ราวกับหัวใจกำลังปวดร้าว
เขากำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว กระดูกนิ้วส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดเพราะออกแรงมากเกินไป ปลายนิ้วซีดขาว จิกฝังลึกลงไปในเนื้อ
การทรยศ การทรยศ
ภาพเหตุการณ์ในอดีตเหล่านั้นเกาะกินร่างกายเขามาตลอดห้าร้อยปี ราวกับหนอนชอนไชถึงกระดูก ทุกอณูของร่างถูกพันธนาการไว้แน่น แม้แต่ลมหายใจก็ยังเจ็บปวด