“ไม่ได้ ฉันต้องออกไป ปล่อยฉันออกไปเดี๋ยวนี้”
“ฉันแค่ทำผิดนิดหน่อยเอง ฉันไม่อยากตาย ปล่อยฉันไป ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่”
“อยู่ที่นี่ก็มีแต่รอตาย ทุกคนพุ่งออกไปด้วยกันเถอะ”
“พุ่งเลย เปิดทางออกด้วยเลือดเนื้อ!”
“ต่อต้านก็ตาย อยู่ที่นี่ก็ตาย งั้นก็ลองเสี่ยงดูดีกว่า ถ้าพุ่งออกไปได้ ก็ยังได้อิสรภาพกลับคืนมา”
“แม่ง… สู้แล้ว!”
คำพูดแบบนี้ปรากฏอยู่ทั่วไปในป้อมเมอร์โรพิท เรือนจำทั้งแห่งตกอยู่ในความวุ่นวายชั่วพริบตา
โชคดีที่ไรออสลี่ตอบสนองได้รวดเร็ว ก่อนที่ทุกอย่างจะลุกลามจนกลายเป็นคลื่นความวุ่นวาย เครื่องจักรเฝ้าระวังจำนวนมากก็พุ่งไปยังจุดต่าง ๆ เพื่อปราบปรามเหตุจลาจลเล็ก ๆ ทีละแห่ง
หลังจากต้องแลกด้วยชีวิตคนไปหลายชีวิตจริง ๆ
เหล่าคนที่ถูกยุยงจนเลือดร้อนขึ้นมาชั่ววูบ ในที่สุดก็ใจเย็นลง
ที่นี่คือป้อมเมอร์โรพิท ไม่ใช่โรงอุปรากรโอเปราเอพิเคลส์ ผู้กุมอำนาจที่นี่ไม่ใช่เนอเวย์แลตต์ แต่เป็นไรออสลี่
และเมื่อถึงคราวจำเป็น เขาก็ลงมืออย่างเด็ดขาดได้จริง ๆ
“หึ? ที่แท้พวกแกก็รู้เหมือนกันนี่ว่าควรทำอย่างไรถึงจะเป็นทางเลือกที่ถูกต้องที่สุด”
หลังจากระงับเหตุจลาจลได้ ไรออสลี่ก็หัวเราะอย่างไม่ใส่ใจ
จากนั้นจึงเอ่ยช้า ๆ ท่ามกลางสายตาหวาดกลัวของทุกคน
“ตราบใดที่ฉันยังอยู่ในป้อมเมอร์โรพิท พวกแกก็ควรทำตามกฎของที่นี่”
“ส่วนเรื่องที่ว่า ทะเลปฐมกำเนิดจะปะทุขึ้นนั่นน่ะ วางใจได้ ถ้าเกิดปัญหาแบบนั้นขึ้นจริง ฉันจะเป็นคนแรกที่เผชิญหน้ากับมัน”