ฟูรินาร้อนใจจนฝ่ามือชุ่มเหงื่อ ลมหายใจเองก็เริ่มถี่กระชั้นขึ้น
เห็นเพียงดวงตาของนางกลอกไปมา ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วหัวเราะเสียงดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน
“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า สมแล้วที่เป็นประชาชนแห่งแผ่นดินแห่งความยุติธรรม”
“ประชาชนที่รักทั้งหลาย ข้าภาคภูมิใจในศรัทธาที่พวกเจ้ามีต่อความยุติธรรม ถูกต้องแล้ว ในฐานะเทพแห่งความยุติธรรม ข้าจะไม่ยอมให้เกิดเรื่องที่ไม่เป็นธรรมขึ้นเด็ดขาด”
“วิกฤตของต้นไม้แห่งโลกไม่ใช่เพียงหายนะของสุเมรุเท่านั้น แต่ยังเกี่ยวข้องกับความปลอดภัยของไทวัททั้งผืนด้วย”
“แต่ในเมื่อจอสวรรค์เปิดเผยทุกอย่างออกมาแล้ว ข้าเชื่อว่าเทพแห่งปัญญาย่อมมีแผนการของตนเอง”
“เทพแห่งปัญญาถูกปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรม การลงโทษสถาบันสอนบัญญัติแห่งสุเมรุเป็นสิทธิอันชอบธรรมของนาง หากข้าเข้าไปแทรกแซง ก็เท่ากับพรากความยุติธรรมที่ควรเป็นของนางไป”
“ดังนั้น ข้าจะให้เวลาสถาบันสอนบัญญัติแห่งสุเมรุอีกสักหน่อย เพื่อให้เทพแห่งปัญญาตัดสินใจด้วยตนเอง”
“หากถึงตอนนั้นสถาบันสอนบัญญัติแห่งสุเมรุยังคงไม่สำนึก ข้า จอมมารฟูคาลอส จะเป็นผู้ธำรงความยุติธรรมและมอบบทลงโทษที่พวกเขาสมควรได้รับ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ประชาชนที่อยู่ในที่นั้นก็ยิ่งส่งเสียงอื้ออึงขึ้น
“ยอดเยี่ยม!”
“สมแล้วที่เป็นท่านฟูรินา!”
“ใช่แล้ว เรื่องของสุเมรุย่อมต้องให้เทพแห่งปัญญาจัดการก่อน นี่แหละคือการยึดมั่นในความยุติธรรมอย่างแท้จริง”
“สมแล้วที่เป็นเทพผู้ปกครองความยุติธรรม!!”
เมื่อได้ยินเสียงโห่ร้องเหล่านี้ ฟูรินาก็ถอนหายใจยาว ก่อนจะแอบปาดเหงื่อบนหน้าผาก