แม้แต่ผู้คนใต้จอสวรรค์ยังเข้าใจความคิดของมหาเทพรุกขาผู้เมตตาได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงนาฮิดะ ผู้เป็นเทพแห่งปัญญา
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของนาฮิดะก็เปลี่ยนไป เธอส่ายหน้าอย่างขัดขืน “...เดี๋ยวก่อน ไม่ใช่... ไม่... แบบนี้ไม่ถูกต้อง...!”
“เหอะ ๆ เข้าใจแล้วสินะว่ามันหมายถึงอะไร ดูเหมือนว่าคุณจะฉลาดจริง ๆ ด้วย”
เมื่อเห็นนาฮิดะเป็นเช่นนี้ มหาเทพรุกขาผู้เมตตากลับยิ้มอย่างอ่อนโยน
“เป็นอย่างที่คุณคิดนั่นแหละ ภายในต้นไม้แห่งโลกมีทั้งความรู้และความทรงจำทั้งหมดของโลกนี้... หากลบฉันออกจากต้นไม้แห่งโลก... ก็เท่ากับว่าฉันไม่เคยมีตัวตนอยู่ในโลกนี้มาก่อน”
“แต่... นี่ก็เป็นวิธีเดียวที่จะช่วยต้นไม้แห่งโลกได้อย่างแท้จริง”
นาฮิดะส่ายหน้า ดวงตาแดงก่ำขึ้นในพริบตา เธอเอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือว่า “ผู้คนรักและเคารพคุณมาก ทุกคนต่างระลึกถึงคุณมาโดยตลอด ฉัน... ฉันเองก็...”
“จะให้... ลืมคุณไปแบบนี้ได้ยังไง...”
“ไม่มีวิธีอื่นจริง ๆ เหรอคะ ไม่มีอะไรที่ฉันพอจะทำได้อีกแล้วหรือคะ” นาฮิดะวิงวอน หวังว่ามหาเทพรุกขาผู้เมตตาจะมอบคำตอบที่ดีกว่านี้ให้เธอ
มหาเทพรุกขาผู้เมตตาส่ายหน้า “คุณเป็นเทพแห่งปัญญานะ บูเอล คุณน่าจะรู้อยู่แล้ว นอกจากวิธีนี้ ก็ไม่มีทางอื่นอีก”
“แต่ว่า... แต่ว่า... มันโหดร้ายเกินไป ฉันไม่อยากลืมคุณ...” นาฮิดะพูดอย่างขัดขืน
มหาเทพรุกขาผู้เมตตาปลอบโยนว่า “อย่าเศร้าไปเลย บูเอล ในฐานะผู้มีปัญญา ตอนนี้คุณควรยินดีกับการค้นพบคำตอบต่างหาก”