บ้านหลังหนึ่งใกล้สถาบันสอนบัญญัติ
ได้ยินคำพูดนั้น คาเว่ก็ไม่รู้ว่าควรวิจารณ์อย่างไรดี
จึงได้แต่หันไปถามอัลไฮเธมที่กำลังอ่านหนังสืออยู่ข้าง ๆ
“อัลไฮเธม นายคิดว่าเรื่องนี้ควรมองอย่างไร? การกระทำของสการามูชถูกหรือผิดกันแน่?”
อัลไฮเธมได้ยินดังนั้นก็เงยหน้ามองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะก้มกลับไปมองหนังสือ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า
“นี่เป็นคำถามที่ไม่มีคำตอบตายตัว จะอธิบายว่าถูกหรือผิดก็มีเหตุผลรองรับได้ทั้งนั้น”
“ไม่มีคำตอบ? นายยังมีคำถามที่ตอบไม่ได้ด้วยเหรอ?” คาเว่เบิกตากว้าง เห็นได้ชัดว่าไม่คิดว่าคำพูดแบบนี้จะหลุดจากปากเขา
อัลไฮเธมยังคงสีหน้าไม่เปลี่ยน พูดอย่างไม่รีบร้อนว่า “ฉันมีคำถามที่ตอบไม่ได้ แล้วมันแปลกตรงไหน?”
“ต่อให้เป็นเทพแห่งปัญญาที่ได้ชื่อว่ารู้ทุกสิ่งและทำได้ทุกอย่าง ก็ใช่ว่าจะรู้คำตอบของทุกเรื่องบนโลก ไม่อย่างนั้นตอนนี้พวกเราก็คงไม่มีจอสวรรค์ปรากฏขึ้นมาแล้ว”
“แน่นอน ถ้าฉันเคยช่วยแก้ไขข้อผิดพลาดให้นายมากเกินไป จนทำให้นายเข้าใจฉันผิดแบบนี้ ฉันก็ขอโทษด้วย”
“อีกอย่าง ฉันเองก็ไม่คิดว่าคนที่ได้ชื่อว่าเป็นดาวเด่นแห่งสำนักสถาปัตย์อย่างนายจะมีความคิดเรียบง่ายขนาดนี้ ดูท่าฉันคงต้องปรับการประเมินตรรกะความคิดของนายใหม่แล้ว”
“อัลไฮเธม นาย...”
ได้ยินคำพูดนั้น คาเว่ก็โมโหจนพุ่งพรวดเข้าไปยืนตรงหน้าอัลไฮเธมอย่างเอาเรื่อง
แต่ก่อนที่เขาจะทันได้ระเบิดอารมณ์ อัลไฮเธมก็ปิดหนังสือ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้ความรู้สึกว่า “ถ้านายยังไม่เข้าใจเรื่องของสการามูชดีพอ ฉันมีตัวอย่างหนึ่งที่อาจช่วยนายได้”