กรูปอฟ
หุ่นไม้ที่เดิมทีเพราะความขัดแย้งเมื่อครู่ จึงไม่อยากข้องเกี่ยวกับสการามูชอีกแล้ว
แต่พอได้ยินเรื่องนี้ ก็ยังอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองเด็กหนุ่มที่กดปีกหมวกลงต่ำและเม้มริมฝีปากแน่น
แม้ก่อนหน้านี้จะรู้ว่าอดีตของเขาไม่ได้ราบรื่นนัก
แต่ก็ไม่คิดเลยว่าเจ้าหมอนี่จะเคยผ่านเรื่องราวมามากมายขนาดนั้น
“ฉันบอกแล้วไงว่าอย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนั้น”
ราวกับสังเกตเห็นสายตาของหุ่นไม้ เด็กหนุ่มที่กำลังหดหู่ก็พลันเงยหน้าขึ้น แล้วถลึงตามองมาอย่างดุดันราวกับหมาป่าหิวโซที่ถูกบุกรุกอาณาเขต
คราวนี้หุ่นไม้กลับไม่โต้เถียงอย่างที่ไม่ค่อยเกิดขึ้นนัก
เพียงมองเขาเงียบ ๆ จนสีหน้าของเขายิ่งหงุดหงิด ราวกับวินาทีต่อมาก็จะระเบิดอารมณ์ออกมา
หุ่นไม้จึงค่อยโยนแผ่นอักขระพิเศษแผ่นหนึ่งให้เขา จากนั้นก็หันไปนั่งบนมือของพลอเนียแล้วจากไป
“นี่มันอะไร”
สการามูชถามต่อพลางขมวดคิ้ว
“ไม่มีอะไร แค่ข้อมูลของชิ้นส่วนหนึ่งของโดตอเร่ที่บันทึกไว้ตอนร่วมงานกับเขาเมื่อก่อน”
“ตอนนี้ชิ้นส่วนในช่วงที่แข็งแกร่งที่สุดตายไปแล้ว แต่ยังมีบางส่วนซ่อนอยู่ที่อื่น ของชิ้นนี้อาจช่วยอะไรได้บ้าง”
“เอาไปเถอะ ถ้ารู้สึกไม่สบายใจก็หาอะไรทำให้ตัวเองบ้าง อย่างน้อยก็ยังดีกว่าอยู่เฉย ๆ”
“คราวหน้าถ้ามีเวลา เอาชาจากอินาซึมะมาให้ฉันบ้างนะ ฉันจะจำไว้ว่าให้ที่นั่งนายหนึ่งที่”
พูดจบ เธอก็พาพลอเนียออกจากห้องโถงไป ไม่รู้ว่ากลับห้องของตัวเองหรือห้องทำงานกันแน่
เมื่อเห็นภาพนั้น สการามูชก็ยิ่งขมวดคิ้วแน่น