“ทราเวเลอร์ ข้างหน้าก็คือเมืองมอนด์แล้วนะ ไม่รู้ว่าจะมีร่องรอยของพี่ชายเธออยู่ไหม……อ๊ะ? ทราเวเลอร์ มองอะไรอยู่เหรอ?”
ในป่าคำรามเบา ๆ พายมอนที่เหลือบ่าเฝ้าไหวชี้ไปยังเมืองมอนด์ที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางทะเลสาบซิเดอร์เซลีไม่ไกลออกมาจากป่า
แต่เมื่อหันไปดู กลับพบว่าสาวน้อยนามหยิงนั้นกำลังมองขึ้นฟ้าอย่างเคร่งเครียด กระทั่งค่อย ๆ หยิบดาบไร้คมสืบตระกูลขึ้นมาจับไว้ในมือ ตั้งท่าเตรียมป้องกันไว้แล้ว
พายมอนหันหัวไปมองตามสัญชาตญาณ
เหนือท้องฟ้าสีคราม เส้นดำมืดหนึ่งเส้นปรากฏขึ้นมาโดยไม่มีใครรู้ตัว
วินาทีถัดมา พร้อมเสียงคำรามลั่น ท้องฟ้าสั่นสะเทือน จออันมหึมาพาดผ่านแผ่นฟ้าและแผ่นดินค่อย ๆ ผุดขึ้นจากความว่างเปล่า
ม่านหนาทึบถูกกางออก เหมือนดั่งฟ้าปลอมถูกฉีกขาดออกซะเท่านั้น
เวลานี้ ไม่ว่าจะเป็นผู้คนที่ใช้ชีวิตอยู่ในเมืองแห่งอิสรภาพสุดโรแมนติก หรือผู้คนที่อาศัยอยู่ในเมืองแห่งสัญญาอันแสนครึกครื้น ไม่ว่าจะล่องลอยอยู่ใต้ทะเลลึกไร้ขอบเขตของฟอนเทน หรืออยู่ในถ้ำมืดมิดใต้หน้าผาเฉียงเหลี่ยม
ทั่วทั้งทวีปทีวัต ไม่ว่าใครก็ตาม เพียงแค่เงยหน้าขึ้น ย่อมเห็นจอยักษ์ลอยค้างอยู่เหนือหัว
ชั่วขณะนั้น ทั่วทั้งทวีปทีวัตราวกับน้ำที่เดือดทะลุหม้อ พลันเดือดคลั่งไปทั้งทวีป
ในเมืองมอนด์ กวีหนุ่มผ้าคลุมสีเขียวที่เพิ่งตื่นจากนอนไม่นานขมวดคิ้ว เขาสะบัดพิณในมือส่งสายลมอ่อนโยนออกไป แต่ก็ไม่อาจปลุกตะเกียบจออันไกลโพ้นนั้นได้แม้แต่นิดเดียว
ในท่าเรือหลิเยว่ ชายหนุ่มคิ้วและแววตาเรียบสงบ ท่าทีสุขุม ขมวดคิ้วเล็กน้อย เบ้าตาสีทองคำสะท้อนความหนักอึ้งออกมา
ในดินแดนเตรียมจิตวิญญาณ หญิงสาวชุดม่วงนักหดเบ้าตาลง มองสิ่งที่ปรากฏขึ้นในดินแดนเตรียมจิตอย่างไม่กล้าเชื่อสายตา มือก็ชักดาบเตรียมจิตขึ้นมาโดยอัตโนมัติ
ในวังเจิ้งซาน เด็กหญิงตัวน้อยที่ถูกกักขังแจวตาแทบไม่เข้าใจในสิ่งที่เกิดขึ้น
ในโอเปราเอพิเคลส์ สาวน้อยเบ้าตาคนละสีตึงเครียด ขณะที่ชายหนุ่มสีหน้าจริงจังขมวดคิ้วแน่น
สังเวียนสวรรคาลัย พระราชวังเจิ้งตง……
ทั่วทั้งโลก รวมถึงบนเกาะลอยฟ้าที่ลอยอยู่สูงตระหง่าน สายตาของทุกคน หัวข้อบทสนทนาของทุกคน ต่างถูกดูดไปที่จอแสงอันมหึมาที่ปรากฏขึ้นพร้อมกันนี้ทั้งหมด
นั่นมันอะไรกันแน่?
ขณะที่ทุกคนในใจเกิดข้อสงสัยเดียวกันนี้ จอดำมืดนั้นก็มีความเคลื่อนไหวในที่สุด
เริ่มต้นขึ้นด้วยเสียงเรียกสั่นเครือของชายหนุ่มคนหนึ่ง
【“จงลี! นายทำให้ฉันรู้สึกเหมือนคนละคนเลยนะ!!!”】
เมื่อได้ยินเสียงเรียกที่แฝงความสิ้นหวังนี้ ผู้คนทั่วทั้งทวีปทีวัตต่างอึ้งงันไปตาม ๆ กัน
จงลีคือใคร?
ในห้องทำการขององค์กรอัศวินฟาฟนีรัส จินหันไปมองเคียทันทีโดยไม่รู้ตัว
หัวหน้ากองทหารม้าที่แสนหลบฉลาดคนนี้ยกมือขึ้นทันที “ขออภัยด้วยครับท่านรองอัครศักราช ผมไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนครับ”
“อีกทั้งตอนนี้ยังสรุปไม่ได้เลยว่าชื่อนี้เป็นของคนบนทวีปทีวัตหรือไม่ อาจเป็นคนรู้จักของเจ้าของเสียงบนจอก็ได้ครับ”
“แต่หากชื่อนี้มีความเกี่ยวข้องกับทวีปทีวัต ผมคาดว่าคน ๆ นี้น่าจะมาจากหลิเยว่ครับ”
“เพราะชื่อจงลี ฟังดูก็ออกแนวหลิเยว่เต็ม ๆ”
เมื่อได้ยินดังนั้น จินพยักหน้าแล้วหันไปมองลิซ่า
แม่มดกุหลาบได้ยกเลิกเวทมนตร์ไปแล้ว เธอส่ายหน้าให้ “ขอโทษด้วยนะจิน จากจอนี่ ฉันไม่รู้สึกอะไรเลย ไม่มีร่องรอยของพลังธาตุหรือเวทมนตร์แม้แต่นิดเดียว”
“ในการรับรู้ของฉัน นอกจากตาจะมองเห็น หูจะได้ยิน มันก็ราวกับสิ่งที่ไม่มีอยู่จริงซะเลย”
“อาจลองถามอาเบโด้ดูได้นะ บางทีเขาอาจมีคำตอบที่ต่างออกไป”
“ไม่ต้องหรอก” ขณะนั้นเองอาเบโด้ก็เดินเข้ามาในห้องทำการพอดี เขาพูดตรง ๆ ว่า “ผมลองใช้การแปรธาตุทดสอบแล้ว ไม่พบอะไรเลยสักอย่าง”
“พลังที่ค้ำจุนจอนี้น่าจะอยู่เหนือกว่าพวกเรา ผมส่งข้อความถึงคุณป้าอลิซไปแล้ว ไม่รู้เธอจะมีคำตอบไหม”
……
ท่าเรือหลิเยว่ ร้านสามชามไม่พ้นท่า
ถ้าเอ่ยถึงเหล่าอัศวินฟาฟนีรัสยังกำลังสืบหาว่าจงลีที่ว่านั้นเป็นใคร พลังของจอมาจากไหน
ขณะนี้ คนทั้งร้านสามชามไม่พ้นท่าต่างจ้องชายหนุ่มร่ำรวยกุลที่นั่งจิบชาอยู่บนเก้าอี้ด้วยความประหลาดใจ
ในท่าเรือหลิเยว่ ร้านหอศิลป์วังเซิงมีผู้เชี่ยวชาญคนหนึ่งที่รอบรู้เรื่องโบราณร่วมสมัย องค์ความรู้มั่งคั่ง รอบรู้กว้างขวาง นามว่าจงลี
ตามปกติแล้ว หากกิจการในอาชีพต่าง ๆ เจอเรื่องที่ไม่มั่นใจ มักจะมีคนมาเชิญเขาไปเป็นที่ปรึกษา
ชื่อเสียงของคุณชายจงลีในท่าเรือหลิเยว่ แม้จะไม่ถึงขั้นไม่มีใครไม่รู้จัก แต่ก็เป็นชื่อที่ก้องหูก้องฟ้าเชียวละ
ทำไมจอถึงเอ่ยถึงชื่อของเขาได้?
หรือว่ามันเรื่องบังเอิญ?
“เอ๊ะ เอ๊ะ คุณผู้เชี่ยวชาญ นี่ยังมีอารมณ์นั่งจิบชาสบาย ๆ อยู่อีกเหรอ ไม่เถียงกับเขาบ้างเหรอ?” หูถาวข้าง ๆ ตัวดีใจวิ่งกลับไปกลับมารอบตัวจงลี อยากให้เขาพูดอะไรสักหน่อย
เห็นจงลีวางแก้วในมือลง หันไปมองฝูงชนที่รุมดูและหูถาวตรงหน้า แล้วเปิดป้าว่าช้า ๆ ไม่เร่งรีบ
“โลกใบนี้กว้างใหญ่ สิ่งแปลกประหลาดมีให้เห็นไม่รู้จบ นามว่าจงลี ก็ไม่ได้มีไว้เฉพาะข้างต้นผู้เดียว”
“จอลอยอยู่เหนือฟ้า เป็นปรากฏการณ์มหัศจรรย์ที่ไม่เคยมีมานานนับพันปี ใครจะไปรู้ว่าจงลีในปากของเขาเป็นผู้ใดกันแน่”
“ต่อให้เป็นตัวข้าเองตอนนี้ก็ยังงงตามเขาเลย จะไปเถียงอะไรได้อย่างไร?”
“ท่านประธานวังเซิงควรวางใจชมต่อไป อาจไม่ช้าจอจะให้คำตอบเองก็ได้นะ?”
เมื่อได้ยินดังนั้น ทุกคนก็รู้สึกว่าฟังดูมีเหตุผลดี
ใช่แล้ว จอพูดถึงจงลี ไม่จำเป็นต้องหมายถึงคุณชายจงลีคนนี้เสมอไปสักหน่อย
หากแม้จะว่าอย่างนั้น สายตารอบด้านก็ยังคงกวาดมองชายหนุ่มร่ำรวยกุลคนนั้นไม่เว้นแม้แต่วินาทีเดียว
จงลีสีหน้าไม่แสดงอะไรออกมา แต่ในใจกลับถอนหายใจยาว รู้สึกได้ว่าชีวิตผู้เชี่ยวชาญของเขาหลังจากนี้ คงหาความสงบสุขได้ยากยิ่ง
……
ในเวลาเดียวกัน ที่อินาซึมะ สุเมรุ ฟอนเทน นาตา นอดไครและสเนซนายา หน่วยข่าวกรองทั้งหมดทุกที่ปั่นเครื่องทำงานขึ้นพร้อมกันในเวลาเดียวกัน
เป้าหมายมีเพียงเดียว นั่นคือค้นหาจงลีที่จอกล่าวถึง
พร้อมกันนั้น ฝั่งหลิเยว่ ข้อมูลที่เกี่ยวกับจงลีก็ปรากฏขึ้นบนโต๊ะทำการของเจ็ดดาราโดยพินัยเงียบ ๆ
เมื่อกอบด้วยข้อมูลของคุณชายจงลีผู้แสนจะสมบูรณ์แบบในบันทึก เหล่าเจ็ดดาราแห่งหลิเยว่ต่างรู้สึกเจือความแปลกประหลาดในใจกันคนละเล็กคนละน้อย
ขณะที่ทั่วทั้งทวีปทีวัตกำลังแตกตื่นเพราะชื่อนี้ จอก็มีความเคลื่อนไหวใหม่
【ได้ยินชายหนุ่มเอ่ยขึ้นว่า “บางคน แม้เพิ่งเจอครั้งแรก ก็สามารถรู้รายละเอียดของเขาได้ทันที เข้าใจอดีตของเขา เหมือนเผชิญหน้ากับลูกหลานสายเลือดเดียวกันของตัวเอง”】
【“แต่บางคน ทั้งที่รู้จักกันมาหลายปี กลับพบว่าแกแทบไม่รู้แม้แต่ชื่อจริงของเขา แล้วหน้าตาที่แท้จริงก็ไม่รู้เหมือนกัน。】
【“ถูกต้อง พูดถึงก็นายแหละ จงลี นายทำให้ฉันรู้สึกเหมือนคนละคนเลย”】
【“ก็เพราะในพิธีเชิญเซียนนั่น ราชาหินสิ้นชีพ พร้อมกับคำพูดของหนิงกวางที่ว่า “พระผู้เป็นเจ้าถูกปลงพระชนม์ เขียงเตรียมไว้ เปิดเตาให้ร้อน” ทั้งเพื่อล้างข้อหาและเพื่อไล่ล่าฆาตกร ทราเวเลอร์จึงได้รู้จักกับเธอ และร่วมกันจัดพิธีส่งเซียน”】
【“เวลานั้น เธอยังเป็นแค่ผู้เชี่ยวชาญผู้รอบรู้ในร้านหอศิลป์วังเซิงคนหนึ่ง”】
【“แม้จะเป็นพวกมโนคติเรื่องเงินให้ปวดหัวไปบ้าง นิสัยก็ยังดูขัดกับยุคสมัยไปหน่อย แต่ก็นับว่าเป็นคนที่มีความน่าสนใจคนหนึ่ง”】
【“แต่ตั้งแต่เมื่อไหร่นะ ที่เธอเปลี่ยนไปจนดูเหมือนคนละคนขนาดนี้? โอ๊ะ เหมือนจะเป็นตั้งแต่ต้นเรื่องเลยมั้ง”】