มู่โจวกวาดตามองคนสองคนภายในห้อง
มือข้างหนึ่งของเธอยังคงจับลูกบิดประตูไว้ ไม่ได้โกรธ และไม่ได้หันหลังเดินจากไปทันที กลับเอ่ยขึ้นอย่างสงบนิ่งว่า
“ขอโทษที่รบกวนทั้งสองคนนะคะ ขอเวลาประธานสองนาทีค่ะ”
เธอเดินเข้าไปในห้องทำงาน ยื่นเอกสารในมือให้หลิงเฟิง
“ใบสมัครอาสาสมัครค่ะ รบกวนเซ็นชื่อด้วย”
ไม่มีคำพูดไร้สาระแม้แต่คำเดียว
หลิงเฟิงหรี่ตามองเธอ
มู่โจวดูจะเริ่มหมดความอดทน เธอใช้นิ้วเคาะเอกสารเบา ๆ
“เซ็นเสร็จแล้วฉันก็ไป”
หลิงเฟิงยังไม่ทันได้พูด ซูหลีเยว่ก็ชิงเอ่ยขึ้นทั้งดวงตาแดงก่ำ
“เธอตั้งใจมาดูฉันขายหน้าใช่ไหม?”
มู่โจวเหลือบมองเธอด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“เธอ? มีอะไรให้น่าดูด้วยเหรอ”
“ฉันแค่หวังดี เอาเค้กที่ทำในคลาสอบขนมไปให้กงเซียวหมิง แต่เขากลับโยนมันทิ้งลงพื้น เพื่อทำให้ฉันอับอาย เขายอมให้ของกินเสียเปล่าดีกว่า... เขา...”
มู่โจวคร้านจะฟังพวกเขา ‘เกี้ยวพาราสี’ กันต่อ จึงยกมือห้าม
“กงเซียวหมิงป่วยก็ไปหาเขาสิ มาบอกฉันทำไม? ฉันไม่มีอารมณ์ฟังพวกเธอหยอกเย้ากันหรอก”
พูดจบ เธอก็เลื่อนเอกสารไปทางหลิงเฟิงอีกครั้ง
“รบกวนเซ็นชื่อด้วยค่ะ ท่านประธาน”
คำพูดของมู่โจวทำให้ซูหลีเยว่หน้าแดงระเรื่อ ในดวงตามีแววอับอายปนขุ่นเคือง
“มู่โจว เธออย่าพูดเหลวไหลนะ ปกติกงเซียวหมิงก็วางอำนาจบาตรใหญ่ ชอบรังแกคนอื่นอยู่เรื่อย ฉันไม่มีทางไปมีความสัมพันธ์อะไรกับคนแบบนั้น ยิ่งกว่านั้นเขายังเป็นคู่หมั้นของเธอ อย่ามาใส่ร้ายฉันสิ”
มู่โจวพยักหน้ารับส่ง ๆ
“ได้ ๆ ชาตินี้เธอกับเขาไม่มีทางเกี่ยวข้องกันหรอก”