“ฉันจะไปชอบคนอื่น แต่งงานกับคนอื่น ต่อให้เป็นแบบนั้น คุณก็ยังจะชอบฉันอยู่ไหม ทำได้หรือเปล่า?”
ลำคอของมู่สุยเจียงตีบตัน แววตาหม่นหมอง
มู่โจวใจร้ายเกินไปแล้ว
สำหรับเขา นี่แทบจะเป็นการดูหมิ่นกันชัด ๆ
ทำไมเธอถึงไม่ชอบเขาแล้ว แต่ยังจะให้เขาชอบเธออีก
เขาเป็นหมาของเธอหรือไง เรียกมาก็มา ไล่ไปก็ไป
มู่สุยเจียงรู้ดีว่าเขาต้องปฏิเสธ
แต่เมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นั้นของมู่โจว ความไม่เต็มใจทั้งหมดกลับแปรเปลี่ยนเป็นความสุขที่ยากจะเอื้อนเอ่ย
ถึงไม่ชอบ เธอก็ยังยอมให้เขาอยู่ข้างกาย
นั่นหมายความว่าสำหรับเธอแล้ว เขาเป็นคนพิเศษด้วยหรือเปล่า
สายตาของมู่สุยเจียงทอดลงบนใบหน้าของเธอ ไล่พินิจเครื่องหน้าไปทีละส่วน แววตาพลุ่งพล่าน
ร่างของเขาเกร็งขึ้นเล็กน้อย ลูกกระเดือกขยับ
เพียงครู่เดียว เขาก็ตอบมู่โจวว่า
“ได้ ผมยินดี”
มู่โจวยิ้ม แล้วลูบศีรษะเขาเบา ๆ ราวกับให้รางวัล
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร มู่สุยเจียงก็เปลี่ยนมาอยู่ในท่าคุกเข่าทั้งสองข้างแล้ว
เขาคุกเข่าแยกเข่าออกจากกัน คอเสื้อเชิ้ตปลดกระดุมเพียงเม็ดเดียว
ท่าทางกล้าได้กล้าเสีย แต่แต่งกายมิดชิด
มู่โจวเพียงโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย หัวใจของมู่สุยเจียงก็กระตุกวูบ นิ้วมือซีดขาวเพราะเกร็งแน่นเกินไป
มู่โจวสัมผัสได้ถึงแรงสั่นไหวแผ่วเบาของเขา แยกไม่ออกว่าเป็นความตื่นเต้นหรือความอับอาย
เธอเพียงเชิดคางขึ้นอย่างสำรวมเล็กน้อย ริมฝีปากยกเป็นรอยยิ้ม
“ออกไป”
มู่สุยเจียงไม่อาจปฏิเสธคำสั่งใด ๆ ของเธอได้ แม้แต่คำไล่ให้ไปให้พ้น