ความหวานชื่นค่อย ๆ จางหายไป
มู่โจวจ้องปากกาหมึกซึมที่จู่ ๆ ก็โผล่มา ก่อนจะหันกลับไปมองโดยไม่รู้ตัว
ที่แท้ด้านหลังเธอเป็นกระบอกใส่ปากกา
นิ้วมือเรียวยาวของเย่หลานคีบปากกาหมึกซึมด้ามนั้นไว้ พลางเอ่ยชมว่า
“ปากกาด้ามนี้จับถนัดมือดีนะ”
มู่โจวเข้าใจทันทีว่าเย่หลานจงใจแกล้ง เธอจึงหันกลับไปถลึงตาใส่เขาแรง ๆ
เย่หลานหัวเราะเบา ๆ กำลังจะถอยออกไป แต่มู่โจวกลับยกมุมปากขึ้นเสียก่อน
ก่อนที่เย่หลานจะทันตั้งตัว เธอก็คว้าเนกไทตรงอกเสื้อของเขาไว้
เธอเลิกคิ้วให้เขา พอออกแรงดึงเพียงนิด เขาก็ถลาเข้าหาเธออย่างห้ามตัวเองไม่ได้
แววประหลาดใจวาบผ่านดวงตาของเย่หลาน ทว่าเขาก็ไหวพริบดี รีบยันมือทั้งสองข้างไว้ข้างตัวเธอด้วยความกลัวว่าจะทับเธอ
ร่างกายของเขาเกร็งเขม็ง พยายามรักษาระยะห่าง แต่ใบหน้าสวยเย็นชาแสนเย้ายวนของมู่โจวกลับค่อย ๆ โน้มเข้ามาใกล้
ใกล้จนเขามองเห็นเงาของตัวเองในดวงตาเธอ
รูม่านตาของเขาหดเล็กลง แววตาเต็มไปด้วยคลื่นอารมณ์ที่กำลังต่อสู้กัน
มู่โจวมองออกอย่างชัดเจน
เธอเอียงศีรษะน้อย ๆ ปลายนิ้วลูบไล้เนกไทของเขา ก่อนโน้มริมฝีปากเข้าไปใกล้ใบหู พลางเอ่ยเสียงแผ่ว
“ท่านประมุข เนกไทนี่สัมผัสดีเหมือนกันนะคะ”
เขาจงใจแกล้งเธอ งั้นเธอก็ขอแกล้งเขากลับบ้าง
แววตาของเธอเจ้าเล่ห์ ขณะพูดก็ผลักเย่หลานเบา ๆ ตั้งใจจะลุกขึ้นนั่ง
เดิมทีเย่หลานก็กำลังจะถอยตามแรงผลักของเธอ ทว่าวินาทีถัดมากลับโน้มตัวลงมาอีกครั้ง
พร้อมแรงกดดันหนักอึ้ง
ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นซ่อนคลื่นอารมณ์และอันตรายไว้อย่างชัดเจน