“ท่านประมุขคะ ฉันไม่เป็นไรแล้ว”
มู่โจวรู้สึกเกรงใจ ไม่อยากรบกวนท่านประมุขต่อ
เธอค่อย ๆ ชักมือกลับ
โชคดีที่เย่หลานไม่ได้ห้ามไว้
“ไม่เจ็บแล้วก็ดี”
เขาหยิบกระดาษทิชชูแผ่นหนึ่งออกมา แล้วค่อย ๆ เช็ดฝ่ามืออย่างไม่รีบร้อน
จังหวะนั้นเอง หลิงเฟิงโทรมา มู่โจวเอียงตัวเล็กน้อยก่อนกดรับสาย
น้ำเสียงทุ้มละมุนดังมาจากปลายสาย
“คุณอยู่ที่ไหน?”
“ฉัน ฉันอยู่แถวห้องเรียนค่ะ”
“ผมไปหาคุณ”
“ไม่ต้องค่ะ!”
มู่โจวเหลือบมองเย่หลานโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะเสริมเสียงเบาว่า
“ฉันจะออกไปเดี๋ยวนี้แล้ว คุณไม่ต้องมาหรอกค่ะ”
พูดจบเธอก็กดวางสายทันที
ไม่รู้ทำไม สัญชาตญาณของเธอบอกว่าไม่อยากให้ใครรู้ว่าเธออยู่ที่นี่กับท่านประมุข
เย่หลานพับกระดาษทิชชูที่ใช้แล้วอย่างเรียบร้อย ก่อนทิ้งลงถังขยะ จากนั้นก็เงยหน้ามองเธอแล้วถามด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ
“แฟนเหรอ?”
“ไม่ใช่ค่ะ เป็นประธานนักเรียนของโรงเรียนเรา เรามาด้วยกัน”
มู่โจวลุกขึ้น มือกำโทรศัพท์ไว้
“ท่านประมุขคะ ฉันขอตัวก่อนนะคะ”
เมื่อเห็นเธอรีบร้อนจากไป เย่หลานก็หยิบเสื้อคลุมที่เธอเหยียบไว้ขึ้นมาอย่างไม่เร่งรีบ บนนั้นมีสีเปื้อนอยู่เล็กน้อย และยังมีรอยรองเท้าติดอยู่
เขาไม่ถือสา พับมันให้เรียบร้อยแล้วหยิบปากกาที่เธอใช้ขึ้นมาอีกชิ้น
ปลายนิ้วค่อย ๆ ลูบผ่านสิ่งของเหล่านั้น เขาลุกขึ้นโดยไร้สีหน้า แล้วถือมันเดินจากไป
ระหว่างทางกลับ มู่โจวนั่งหลับตาทำเป็นหลับอยู่บนเบาะข้างคนขับ ส่วนหลิงเฟิงดูอารมณ์ดีไม่น้อย
ระหว่างนั้นมู่หลินโทรมาเตือนเธอว่าอย่ามาสายสำหรับงานเลี้ยงครอบครัวในวันพรุ่งนี้
“รู้แล้วค่ะ พี่ชาย”