หลังจากมู่โจวจิบเหล้าไปคำหนึ่ง ใบหน้าก็แดงระเรื่อขึ้นมาทันที เธออดถามไม่ได้ว่า
“คุณปั๋ว เรื่องบริษัทของซู่อวี่จัดการเรียบร้อยหรือยังคะ?”
แววตาของมู่โจวเปี่ยมด้วยความหวัง มองดูแล้วเธอเชื่อใจและฝากความหวังไว้กับชายตรงหน้าอย่างหมดใจ
ปั๋วซีหวยทอดสายตามองเค้าโครงใบหน้าของเธออย่างเงียบงัน ครู่ใหญ่จึงเอ่ยขึ้นว่า
“ตรวจสอบไปได้เกือบหมดแล้ว”
น้ำเสียงของเขายังคงเรียบเฉย ทว่ากลับห้ามเสียงแหบพร่าที่เพิ่มขึ้นมาไม่ได้
หลังจากนั้นปั๋วซีหวยพูดอะไรต่ออีกหลายอย่าง แต่มู่โจวแทบฟังศัพท์เฉพาะเหล่านั้นไม่เข้าใจ
เธอรู้เพียงว่า อีกไม่นานบริษัทของสามีผู้ล่วงลับก็จะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ได้ ส่วนหนี้สินที่จู่ ๆ ก็โผล่มาอย่างไม่มีที่มาจะหายไปด้วย
เธอซาบซึ้งใจอย่างยิ่งจนขอบตาแดงก่ำ
“คุณปั๋ว ขอบคุณจริง ๆ นะคะ ซู่อวี่โชคดีเหลือเกินที่มีเพื่อนดี ๆ ที่มีความรับผิดชอบอย่างคุณ”
นี่คือคำพูดจากใจจริงของเธอ
ต้องรู้ว่า นับตั้งแต่ฉินซู่อวี่เสียชีวิตไป คนที่เข้ามาซ้ำเติมก็มีแต่พวกนั้น ส่วนซ่งจี้โจวก็คิดไม่ซื่อกับเธอ
มีเพียงปั๋วซีหวยที่เป็นคนดีอย่างแท้จริง ยอมช่วยเธอโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน
ทว่าเมื่อ “คนดี” ปั๋วซีหวยได้ยินคำพูดของเธอ มุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น
คนดีงั้นหรือ?
เขาเนี่ยนะ?
หึ ช่างไร้เดียงสาเสียจริง
เขาจะไม่มีสิ่งที่ต้องการได้อย่างไร
เมื่อสบกับดวงตาเป็นประกายของมู่โจว ริมฝีปากบางของเขาก็ขยับเอ่ย
“คิดจะขอบคุณผมยังไง?”
“...คุณปั๋วอยากให้ฉันทำอะไร ฉันจะพยายามอย่างสุดความสามารถค่ะ”
แม้จะพูดเช่นนั้น แต่มู่โจวก็ยังอดกลัดกลุ้มไม่ได้
ปั๋วซีหวยไม่ขาดอะไรเลย แล้วเธอจะให้อะไรเขาได้บ้าง?
บุญคุณครั้งนี้คงต้องติดค้างเขาไปตลอดแล้ว
เมื่อเห็นเธอครุ่นคิดอย่างสุดกำลัง ปั๋วซีหวยก็อดยิ้มออกมาไม่ได้
“มานี่”
มู่โจวลังเลอยู่ชั่วขณะ ก่อนจะเดินเข้าไปหาเขาอย่างว่าง่าย
ทันทีที่เข้าใกล้ ปั๋วซีหวยก็คว้าข้อมือเธอไว้ แล้วดึงเบา ๆ ไม่ได้ออกแรงมากนัก แต่ก็ทำให้เธอเซไปซบลงบนอกเขา
มู่โจวยังไม่ทันเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น มือข้างหนึ่งก็ยันอยู่บนแผงอกแข็งแกร่งของเขา ส่วนตัวเธอก็นั่งอยู่บนตักเขาอย่างเต็มตัว
เธอเบิกตากว้าง มองปั๋วซีหวยที่อยู่ใกล้เพียงเอื้อม ใบหูแดงก่ำในพริบตา พยายามดิ้นรนหนี ทว่ามือใหญ่ของปั๋วซีหวยกลับทาบลงบนเอวด้านหลัง รัดเธอไว้แน่นจนขยับไม่ได้
“คุณปั๋ว คุณ...ปล่อยฉันนะคะ...”
เสียงของเธอสั่นเครืออย่างห้ามไม่อยู่ ราวกับตกใจกลัวอย่างหนัก น้ำตาแทบจะไหลออกมา
ปั๋วซีหวยยกมือขึ้น ใช้ปลายนิ้วเช็ดหยาดน้ำตาที่หางตา น้ำเสียงแหบพร่าของเขาเจือความมืดมนที่ยากจะบรรยาย
“อย่าร้องไห้ต่อหน้าผู้ชาย”
เพราะมันมีแต่จะปลุกความปรารถนาทำลายล้างที่ต่ำช้าที่สุดในใจขึ้นมา
อยากทำลายให้แหลกคามือ
บางทีเพราะสัมผัสได้ถึงอันตรายในน้ำเสียงของเขา มู่โจวจึงกลั้นน้ำตาไว้ทันที
เธอเอ่ยเสียงสั่น
“คุณปั๋ว คุณไม่ใช่คนแบบนั้นหรอกค่ะ คุณอาจจะแค่เมา ฉันเข้าใจ ขอแค่คุณปล่อย...”
“หึ”
เสียงหัวเราะเบา ๆ ของปั๋วซีหวยขัดจังหวะข้อแก้ตัวที่เธออุตส่าห์คิดอยู่นาน
ปลายนิ้วที่ยังเปียกชื้นจากน้ำตาค่อย ๆ บีบคางเธอไว้ ลูบคลึงเบา ๆ ชั่วครู่ ก่อนเขาจะก้มลงจูบเธออย่างไม่ลังเล
ริมฝีปากร้อนผ่าวบดคลึงลงมาอย่างเอาแต่ใจทีละน้อย ทำให้แผ่นหลังของมู่โจวสั่นสะท้านเป็นระลอก
มือที่จับคางเธอเลื่อนไปยังท้ายทอย ออกแรงกดไว้ไม่ให้เธอหนี
มู่โจวไม่มีแรงขัดขืน ได้แต่หดตัวอยู่ในอ้อมแขนของเขา ปล่อยให้เขาช่วงชิงตามใจ
มือใหญ่ของปั๋วซีหวยบีบเอวเธอ ความบอบบางนุ่มนิ่มที่แทบโอบไม่รอบยิ่งกระตุ้นให้เขาออกแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ จนมู่โจวครางอู้อี้อย่างขาดห้วง
สำหรับเขา การขัดขืนเพียงน้อยนิดของเธอเป็นแค่ความเย้ายวนอย่างหนึ่งเท่านั้น
ทุกอย่างช่างงดงามราวกับที่เขาจินตนาการไว้
หัวใจของเขาเต้นแรง ทุกสิ่งกำลังมุ่งไปสู่การเสียการควบคุม แต่เขากลับปล่อยตัวปล่อยใจโดยไม่แยแส
ในสายตาของคนที่รู้จักปั๋วซีหวย เขาเป็นคนเย็นชาและเคร่งขรึม ไม่สนใจเรื่องรักใคร่ สนใจแต่หน้าที่การงานราวกับเครื่องจักรทำงาน
แต่ความจริงแล้ว เขาเป็นคนที่มีความปรารถนาแรงกล้าและเอาแต่ใจ
เพียงแต่เขาเลือกมากเป็นพิเศษ
ตอนนี้มีคนคนหนึ่งที่ดึงดูดความสนใจของเขาได้ ทำให้เขาคิดถึงฉากลามกต่ำช้าสารพัดจนไม่รู้กี่แบบ
เขาพยายามไม่สนใจแล้ว แต่น่าเสียดายที่ทำไม่สำเร็จ
ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ก็จงควบคุมต้นตอที่ทำให้เขาเสียการควบคุมไว้ในมือเสียเลย
แม้เธอจะเป็นภรรยาที่เพิ่งเสียสามีไปก็ตาม
แถมสามีผู้ล่วงลับคนนั้นยังเคยเป็นหุ้นส่วนของเขาอีกด้วย
แล้วอย่างไรล่ะ?
เขาดูดเม้มผิวเนื้อนุ่มนวลของเธอเบา ๆ ทิ้งรอยแดงไว้บนลำคอในพริบตา
ปลายนิ้วค่อย ๆ ลูบผ่าน เมื่อพอใจแล้วจึงยอมปล่อยเธอ
มู่โจวสั่นเทาอยู่ในอ้อมแขนเขา ดวงตาแดงก่ำด้วยความหวาดกลัวและไร้ทางสู้ ริมฝีปากยังเปียกชื้นอยู่เล็กน้อย
ชวนให้คนมองใจร้อนรุ่ม
ปั๋วซีหวยยกมือปิดดวงตาของเธอไว้
“ถ้ายังมองผมแบบนี้อีก ผมคงไม่ปล่อยคุณไปง่าย ๆ แล้ว”
น้ำเสียงแหบพร่าและแววตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนาครอบครองของเขาทำให้มู่โจวไม่สงสัยเลยแม้แต่น้อยว่าคำพูดนั้นเป็นเรื่องจริง
ปั๋วซีหวยมองมือข้างหนึ่งของตัวเองที่แทบจะปิดใบหน้าเธอได้เกินครึ่ง แล้วนึกสงสัยว่าเหตุใดใบหน้าเธอถึงเล็กขนาดนี้
ความชื้นอุ่นร้อนบนฝ่ามือทำให้เขาชะงัก
เธอร้องไห้อีกแล้ว
เวลานี้เธอน่าสงสารเหลือเกิน ปั๋วซีหวยจึงใจอ่อนขึ้นมาจนได้
เขาถอนหายใจ
“เอาละ ต่อไปนี้ผมจะปกป้องคุณเอง”
ผู้หญิงตัวเล็กคนนี้แม้จะไม่ค่อยฉลาด แถมยังขี้ขลาดอยู่บ้าง แต่ก็ไม่เป็นไร
อย่างไรเขาก็ปกป้องเธอได้
เมื่อมีเขาอยู่ ใครจะกล้าทำหน้าไม่รับแขกใส่เธอ?
ส่วนซ่งจี้โจวน่ะหรือ เขาคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน
มู่โจวถูกบังคับกึ่งหนึ่ง กล่อมกึ่งหนึ่ง จนต้องอยู่ในบ้านของเขา
แต่ปกติปั๋วซีหวยไม่ได้พักอยู่ที่นี่ การจัดให้เธอมาอยู่ที่นี่จึงชวนให้คิดไปได้ว่าเขากำลังซ่อนสาวงามไว้ในบ้านทองคำ
มู่โจวรู้ดีว่าเขาไม่ได้ใส่ใจเธอมากมายอะไรนัก อย่างไรค่าความรู้สึกดี ๆ ที่มีต่อเธอก็อยู่แค่ 35% เท่านั้น แต่เธอไม่ถือสา
ตอนนี้เธอสนใจเพียงว่าในที่สุดก็ได้กลับมาแช่อ่างอาบน้ำหรูหราอีกครั้ง
เมื่อเห็นการตกแต่งที่หรูหรายิ่งกว่าคฤหาสน์หลังเดิม เธอก็รินไวน์แดงให้ตัวเองอย่างเพลิดเพลิน
ในเวลาเดียวกัน ที่ห้องวีไอพีของคลับ ซ่งจี้โจวขว้างแก้วเหล้าลงพื้นอย่างแรง
“หาไม่เจอ? เป็นไปได้ยังไงที่จะหาไม่เจอ!”
เขาเตะคนตรงหน้าจนล้ม สีหน้าเหี้ยมเกรียม
ไม่รู้ว่ายัยผู้หญิงคนนั้นไปขอร้องใครอีก คดีความยุ่งเหยิงทั้งหลายของบริษัทฉินซู่อวี่กลับคลี่คลายลงได้หมด
เขาหรี่ตาลง แววตาวูบไหวด้วยประกายเย็นเยียบ
*
ปั๋วซีหวยราวกับลืมมู่โจวไปแล้ว
มู่โจวเองก็ไม่ได้ไปหาเขาอีก
วันนี้เธอยังมีเรื่องสำคัญมากต้องทำ
เพราะวันนี้เป็นวันเซ่นไหว้ครบ 21 วันของฉินซู่อวี่
ตามธรรมเนียมของเมืองจิง จะมีการเซ่นไหว้ในวันครบ 7 วันและ 21 วัน ดังนั้นแต่เช้าตรู่วันนี้เธอจึงเตรียมของไปสุสาน
เธอจัดวางของให้เรียบร้อย แล้วหยิบเหล้าขวดหนึ่งออกมารินให้ตัวเอง
เมื่อมองรูปถ่ายขาวดำบนป้ายหลุมศพ ภาพตรงหน้าก็พร่าเลือน เธอแหงนหน้าดื่มเหล้าลงไปเงียบ ๆ
ไม่นานก็เป็นแก้วที่สอง แก้วที่สาม
จนกระทั่งดื่มหมดทั้งขวด เธอจึงเอนกายพิงป้ายหลุมศพอย่างมึนงง ด้านหลังมีเสียงฝีเท้าดังขึ้น
“แม่แมวจอมเจ้าเล่ห์ ในที่สุดก็เจอตัวแล้ว”
เขาลูบแก้มเธอเบา ๆ ทำให้รู้สึกคันนิดหน่อย เธอพยายามลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก ภาพที่เห็นคือใบหน้าของซ่งจี้โจวที่มีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับอยู่
เธอรีบลุกขึ้น แต่เพราะฤทธิ์เหล้าทำให้เกือบล้ม ซ่งจี้โจวจึงยื่นมือมาคว้าเอวเธอไว้ กดเธอให้แนบกับอก
ขณะที่เขากำลังจะก้มลงอุ้มเธอขึ้นมา มือใหญ่ข้างหนึ่งก็พลันกดลงบนท่อนแขนของเขา แรงกดนั้นทำให้เขาหมดแรงชั่วขณะและปล่อยมู่โจวไป
มู่โจวที่ยังมึนหัวจึงตกลงสู่อ้อมแขนอีกคน
เมื่อเห็นปั๋วซีหวยที่มีสีหน้าเย็นชา ซ่งจี้โจวก็เบิกตากว้าง
“คุณเหรอ?!”