"ออกไป!"
หลี่เมิ่งเหยารูม่านตาหดเล็กน้อย ก่อนจะผลักมือเขาออกอย่างแรง
เย่เฟิงหันหลังเดินออกไป ขณะปิดประตู ได้ยินเสียงส้นสูงกระแทกใส่บานประตู
บนทางเดิน เขาถอนหายใจยาว เพิ่งรู้ตัวว่าเสื้อเชิ้ตเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อแนบติดแผ่นหลัง
แต่ในใจกลับพลุ่งพล่านด้วยความรู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก
โทรศัพท์ในกระเป๋าสั่นขึ้น เป็นข้อความจากหวังไห่
【ยังรอดไหมเพื่อน】
【1】
กลับมาถึงโต๊ะทำงาน เย่เฟิงสังเกตว่าเพื่อนร่วมงานรอบข้างแอบมองเขาด้วยสายตาประหลาด พอเขามองกลับไปก็รีบก้มหน้าทำเป็นทำงาน
เห็นชัดว่าข่าวที่เขาถูกประธานคนใหม่ลดตำแหน่งย้ายแผนกนั้น แพร่สะพัดไปทั่วแล้ว
"เย่เฟิง รีบเก็บของไปแผนกวิจัยตลาดซะ! เร็วหน่อย อย่าให้ประธานหลี่ไม่พอใจ!"
เฉินหมิง ผู้อำนวยการฝ่ายการตลาด ยืนอยู่นอกคอกกั้น ใบหน้าแขวนรอยยิ้มสมน้ำหน้า
"แม่ง พวกหมาเลียจริง ๆ! ใครมาก็เลียกบาล!"
เย่เฟิงด่าในใจ
เฉินหมิงเป็นที่ขึ้นชื่อเรื่องประจบสอพลอในบริษัท อาศัยว่าเป็นญาติห่าง ๆ ของประธานคนก่อน ปกติชอบกลั่นแกล้งพนักงานที่ไม่มีเส้นอย่างเย่เฟิงเป็นประจำ
แต่เย่เฟิงซึ่งเป็นแค่ลูกจ้างกระจอกจะทำอะไรได้?
ได้แต่ลุกขึ้นเงียบ ๆ เก็บข้าวของกระจุกกระจิกของตัวเอง
ทันใดนั้น โทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างคอมพิวเตอร์ก็สั่นขึ้น เย่เฟิงหยิบขึ้นมาดู
เป็นข้อความจากเบอร์แปลก มีแค่ไม่กี่คำ
【มาที่ห้องฉัน เร็ว! เดี๋ยวนี้! -LMY】
นึกอยู่ครู่หนึ่ง เย่เฟิงถึงเข้าใจว่าข้อความนี้มาจากหลี่เมิ่งเหยา
ใจเต้นแรง เพิ่งเจอกันไป หยก ๆ เรียกกลับไปทำไมอีก?
หรือว่าเพราะคำพูดของเขาก่อนออกจากประตู ตอนนี้เธอจะไล่เขาออกเลย?
"เป็นประธานใหญ่โตแท้ ๆ ใจน้อยขนาดนี้เลยเหรอ?!"
บ่นในใจอย่างแรงแล้ว เย่เฟิงก็มายืนอยู่หน้าห้องประธานอีกครั้ง สูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะเคาะประตู
"เข้ามา"
ผลักประตูเข้าไป เย่เฟิงพบว่าหลี่เมิ่งเหยายืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ หันหลังให้เขา
แสงแดดส่องผ่านกระจกกระทบร่างเธอ วาดโครงร่างบอบบาง
เพียงแต่ ตอนนี้ท่วงท่าการยืนของเธอดูแข็ง...ทื่อ
"ประธานหลี่ เรียกผมเหรอครับ?"
หลี่เมิ่งเหยาไม่หันมา น้ำเสียงยิ่งเย็นชากว่าเดิม
"ล็อกประตู"
เย่เฟิงอึ้งไป แต่ก็ทำตาม
ทันทีที่เสียงล็อกประตู "คลิก" ดังขึ้น หลี่เมิ่งเหยาก็โน้มตัวลงกะทันหัน มือหนึ่งเท้าขอบหน้าต่างไว้
"ประธานหลี่?"
เย่เฟิงก้าวเข้าไปหาด้วยสัญชาตญาณ
"อย่ามา!"
หลี่เมิ่งเหยาซึ่งเกาะขอบหน้าต่างไว้ตะโกนห้ามเสียงดัง หากแต่น้ำเสียงสั่นเทาอย่างชัดเจน
"ไป...ไปซื้อผ้าอนามัยให้ฉันหน่อย"
"อะไรนะครับ?"
เย่เฟิงอึ้งเช่นกัน ถึงขั้นสงสัยว่าหูตัวเองฝาดไป
หลี่เมิ่งเหยาหันกลับมา หน้าซีดเผือดจนน่าตกใจ หน้าผากผุดเม็ดเหงื่อละเอียด
เธอกัดริมฝีปากล่าง สายตาเจือทั้งความอับอายและความเจ็บปวด
สภาพเช่นนี้ สำหรับเย่เฟิงแล้ว คุ้นตาอย่างบอกไม่ถูก...
"ฉันบอกให้ไปซื้อผ้าอนามัย! ตอนนี้! เดี๋ยวนี้!"
หลี่เมิ่งเหยาแทบขบเขี้ยวเคี้ยวฟันพูดประโยคนี้ออกมา
เย่เฟิงถึงได้สังเกตว่ากางเกงสูทสีขาวของหลี่เมิ่งเหยามีรอยเปื้อนสีแดงเข้มจาง ๆ อยู่
ชั่วพริบตา เขาก็เข้าใจสถานการณ์ตอนนี้แล้ว
"ไม่...ไม่ใช่ เมื่อคืนคุณ..."
หลี่เมิ่งเหยาเหลือบมองเย่เฟิงด้วยหางตาเย็นเยียบ เย่เฟิงหุบปากฉับ
"เพิ่งมา!"
ความเจ็บปวดรุนแรงขึ้นฉับพลัน หลี่เมิ่งเหยากำมือเรียวงามแน่น ร่างกายพลันกระตุกตามโดยไม่รู้ตัว กัดฟันพูดเบา ๆ:
"บ้าจริง! ไม่มาตั้งสามเดือน ดันมาตอนนี้!"
เมื่อได้ยินคำพูดพึมพำของหลี่เมิ่งเหยา เย่เฟิงซึ่งประสาทตึงเครียดมาตลอดก็นึกอะไรไม่ออก พลั้งปากพูดตรง ๆ ว่า:
"หรือว่าเป็นฝีมือของผม?"
"?"
ไม่รู้เพราะความเจ็บปวด หรือเพราะคำพูดของเย่เฟิง ใบหน้างามของหลี่เมิ่งเหยาตอนนี้แดงตั้งแต่สันจมูกไปจนถึงติ่งหู
แต่แววตากลับเย็นเยียบราวกับจะกินคน จ้องเขาอยู่
"ผมไปซื้อเดี๋ยวนี้!"
เมื่อรู้ตัวว่าพูดผิด เย่เฟิงก็รีบหันหลังเดินออกจากประตู
ลิฟต์ตรงลงไปยังชั้นหนึ่ง
เย่เฟิงเดินเร็วไปยังร้านสะดวกซื้อที่ใกล้ที่สุด ตลอดทางคิดถึงวันที่สุดบรรเจิด
หน้าร้านสะดวกซื้อ เย่เฟิงเจอเพื่อนร่วมงานจากฝ่ายการตลาดหลายคน รวมถึงจางเฉียงที่เคยมีเรื่องกับเขามาตลอด
"โอ้ นี่ไม่ใช่ 'อดีต' หัวหน้ากลุ่มสอง เย่เฟิงนี่นา?"
จางเฉียงทักทายด้วยน้ำเสียงกระแนะกระแหน
"ได้ยินว่าถูกลดขั้นใช่ไหม? น่าเสียดายจริง! ไม่รู้ว่าเงินเดือนต่อจากนี้จะพอจ่ายค่ารักษาน้องสาวในโรงพยาบาลหรือเปล่านะ!"
เพื่อนร่วมงานคนอื่น ๆ ก็พากันยิ้มสะใจ
เย่เฟิงข่มโทสะ เดินตรงไปยังโซนผลิตภัณฑ์สตรี
ยืนอยู่หน้าชั้นวางผ้าอนามัยที่เรียงรายเต็มตา เย่เฟิงถึงกับงงไปชั่วขณะ
อะไรคือแบบกลางวัน กลางคืน แบบนุ่ม แบบตาข่าย บางพิเศษ ยาวพิเศษ... ชนิดเยอะจนตาลาย
"เธอคงใช้แต่ของดีที่สุดล่ะมั้ง?"
เย่เฟิงเลือกหยิบมาสองสามห่อที่ดูหีบห่อหรูหรา
"นี่...มีแฟนแล้วเหรอ?"
จางเฉียงมาปรากฏตัวข้างหลังเขาเมื่อไหร่ไม่รู้ หน้ามีแววยิ้มเยาะ มองผ้าอนามัยในมือเขา
"ไม่นี่นา! ผู้หญิงในบริษัทก็รู้กันทั้งนั้นว่านายมีตัวถ่วง เลยไม่มีใครยอมคบนายนะ!"
"ช่วยเพื่อนซื้อ"
"เพื่อน?" จางเฉียงเลิกคิ้วเกินจริง "เพื่อนอะไรถึงให้ผู้ชายตัวโต ๆ มาซื้อของแบบนี้? คงไม่ใช่... กัลยาหากินหรอกนะ? ไม่ต้องอายหรอก ยังไงนายก็เป็นผู้ชาย มีความต้องการทางกายภาพ! ฮ่า ๆ!"
เพื่อนร่วมงานคนอื่นก็หัวเราะคิกคัก
เย่เฟิงรู้สึกหงุดหงิด แต่ก็ไม่สะดวกจะปะทุ
"จริงสิ นายถูกลดขั้นไปแผนกวิจัยตลาดแล้วนี่?" จางเฉียงยังเติมเชื้อไฟต่อ "สองอาทิตย์เคลียร์ภาคใต้ให้หมด? ประธานหลี่คนใหม่นี่จะเล่นงานนายให้ตายเลยนะ!"
เย่เฟิงขี้เกียจสนใจเขา ถือผ้าอนามัยไปคิดเงิน
พนักงานคิดเงินเป็นเด็กสาว เห็นผู้ชายตัวโตซื้อผ้าอนามัยเยอะขนาดนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะมองเขาหลายตา
"รับถุงไหมคะ?"
"รับ ขอสีดำครับ ขอบคุณ"
เย่เฟิงแทบอยากเก็บของพวกนี้ให้มิดชิดเร็ว ๆ
เดินออกจากร้านสะดวกซื้อ จางเฉียงกับพวกยังรออยู่ที่หน้าประตู ชัดเจนว่าไม่คิดจะปล่อยเขาไปง่าย ๆ
ก็เพราะเย่เฟิงเป็นมนุษย์เงินเดือนที่กล้าลาออกที่ไหน
ขณะที่เย่เฟิงกำลังจะรีบเดินหนี โทรศัพท์ก็ดังขึ้นเสียก่อน
เป็นเบอร์ "แปลก"
"ซื้อของนิดหน่อยใช้เวลาขนาดนี้?"
ปลายสาย น้ำเสียงของหลี่เมิ่งเหยาเย็นเยียบราวน้ำแข็ง
"ฉันลงมาเองแล้ว นายอยู่ไหน?"
"ผม... ผมอยู่ร้านสะดวกซื้อตรงข้ามบริษัทครับ"
วางสาย เขาพบว่าจางเฉิงกับพวกมองเขาด้วยสีหน้าเย้าแหย่ตลกร้าย
"อ้าว ๆ คุณเธอรีบโทรตามแล้ว! บอกพวกเราหน่อยซิว่าร้านนวดอยู่แถวไหน เดี๋ยวเลิกงานพวกเราจะไปอุดหนุน!"
ไม่ทันที่เย่เฟิงจะตอบ รถมายบัคสีดำคันหนึ่งก็แล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าร้านพร้อมเสียงยางเบรกสนั่น
กระจกรถเลื่อนลง เผยให้เห็นใบหน้าซีดเซียวของหลี่เมิ่งเหยา
"ขึ้นรถ"