ชั้นบนสุดของเฉินเชวี่ย
หญิงสาวผู้โชคดีสองคนเพิ่งปรนนิบัติพวกเขาเสร็จ ตอนนี้กำลังสวมเสื้อผ้าด้วยร่างอ่อนระทวย ใบหน้าเปี่ยมเสน่ห์อย่างเกียจคร้าน
หญิงสาวงดงามคนอื่น ๆ บ้างก็นั่ง บ้างก็พิง ต่างรายล้อมบุคคลสำคัญทั้งสองคนอยู่
เผยเหยี่ยพิงโซฟาอยู่อีกด้านหนึ่ง กระดุมเสื้อเชิ้ตปลดลงมาถึงเอว เผยให้เห็นแผงอกกำยำ
มือหนึ่งคีบบุหรี่ ส่วนอีกมือวางพาดพนักโซฟาตามสบาย ปลายนิ้วเคาะเบา ๆ เป็นจังหวะ
“เมื่อกี้ใครทำฉัน?” เขาถามเสียงเนือย
หญิงสาวที่พิงอยู่ข้างขาเขารีบเงยหน้าขึ้น ริมฝีปากแดงคลี่ยิ้มเอาใจ “คุณชายเผย ฉันเองค่ะ เมื่อกี้คุณบอกว่าชอบแบบเร้าใจกว่านี้”
เผยเหยี่ยยิ้มอย่างพอใจ
เขายื่นมือไปบีบคางหญิงสาว แรงไม่น้อย บังคับให้เธอเงยหน้า
หญิงสาวยอมให้เขาทำตามใจ ดวงตาเป็นประกายวาววับ ถึงขั้นอ้าปากน้อย ๆ ให้เอง สีหน้าดูเย้ายวน
“งั้นเหรอ?” เผยเหยี่ยใช้นิ้วโป้งคลึงริมฝีปากเธอ แววตาเจ้าเล่ห์ “เดี๋ยวค่อยให้เธอมาอีกรอบ”
แววเย้ายวนในดวงตาหญิงสาวยิ่งเข้มข้นขึ้น
จี้เหิงนั่งอยู่บนโซฟาเดี่ยวฝั่งตรงข้าม แต่งตัวเรียบร้อยแล้ว
กระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวติดถึงเม็ดบนสุด ดวงตาหลังแว่นกรอบทองสงบนิ่งและกระจ่างใส
เขาหลุบตามองหญิงสาวข้างกายที่กำลังป้อนผลไม้ให้ “ออกไปเถอะ”
ดวงตาของหญิงสาวแดงก่ำขึ้นทันที แต่ไม่กล้าร้องไห้ออกมา รีบลุกขึ้นแล้วแทบจะวิ่งหนีออกจากห้องส่วนตัวไป
ทันทีที่ประตูปิด เผยเหยี่ยก็หัวเราะเยาะ
“นายก็เป็นแบบนี้ทุกที เล่นเสร็จก็รังเกียจว่าสกปรก”
เขาสูบบุหรี่หนึ่งคำ ควันลอยออกจากริมฝีปากช้า ๆ “ดูสิ ทำเอาสาวน้อยตกใจจนแทบขวัญหนี เหมือนเห็นผีแน่ะ”
จี้เหิงโยนผ้าเปียกที่ใช้แล้วลงถังขยะ “ในสายตาพวกเธอ พวกเราก็ไม่ต่างจากผีหรอก”
“คนที่ตัดสินชีวิตพวกเธอได้ จะบดขยี้ชีวิตพวกเธอเมื่อไรก็ได้ แบบนี้ไม่เรียกยมทูตเดินดินแล้วจะเรียกว่าอะไร”
เผยเหยี่ยกำลังจะตอบ แต่เสียงเปิดปิดไฟแช็กดังมาจากหน้าประตู
ทั้งคู่หันไปมอง
ป๋อเยี่ยนเข้ามาตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ ตอนนี้กำลังพิงผนังข้างประตู รูปร่างสูงใหญ่และเพรียว ไหล่ผึ่งเป็นเส้นคม แสงเย็นตกกระทบใบหน้าอันคมเข้ม สันกรามชัด ริมฝีปากบางเม้มเล็กน้อย
ท่าทางเขาดูสบาย ๆ แต่ไม่มีใครในที่นี้กล้าดูแคลน
ถึงอย่างไรป๋อเยี่ยนก็ครองอำนาจและกุมชะตาชีวิตผู้คนมานาน ความหยิ่งทะนงของเขาฝังลึกอยู่ในกระดูก
ป๋อเยี่ยนปรายตามองบรรยากาศชวนมัวเมาในห้อง สีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย ก่อนเดินตรงไปนั่ง
“โอ้ ป๋อเยี่ยน นายมาช้าไปนะ” เผยเหยี่ยกดบุหรี่ลงในที่เขี่ยบุหรี่ ยิ้มอย่างได้ใจ
“เมื่อกี้เวินจิ่งเพิ่งสนุกอยู่ที่นี่ ผู้หญิงคนใหม่ของเขาปรนนิบัติจนถูกใจ ตอนนี้พากลับไปกะจะต่อรอบสองแล้ว”
ป๋อเยี่ยนรับวิสกี้จากพนักงานเสิร์ฟ ปลายนิ้วลูบไล้ข้างแก้ว “เขานี่อารมณ์ดีจริง ๆ”
“ก็ใช่น่ะสิ” เผยเหยี่ยกวาดตามองหญิงสาวทั่วห้อง ก่อนหันกลับมามองป๋อเยี่ยน
“ขอฉันนับหน่อย ก่อนนายอายุ 22 เล่นทั้งเรื่องผู้หญิง อำนาจ รถ อะไรเร้าใจก็จัดหมด”
“หลังอายุ 22 กินของดีจนเบื่อ จากนั้นก็ทุ่มเทให้กับอำนาจอย่างเดียว”
เผยเหยี่ยหยุดพูด มองป๋อเยี่ยนตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ “นี่ก็ไม่เปิดซิงมาห้าปีแล้วมั้ง? คืนนี้จะรื้อฟื้นความหลังไหม ให้คนพาสาวสะอาด ๆ มาอีกสองคน จะได้สนุกกันสักหน่อย”
ป๋อเยี่ยนขี้เกียจสนใจเขา
ไม่ใช่ว่าเขาตั้งใจถือศีล เพียงแต่ไม่มีอารมณ์จริง ๆ
แต่เผยเหยี่ยกลับสนุกกับเรื่องนี้ไม่เลิก ตลอดห้าปีที่ผ่านมา สิ่งที่ทำมากที่สุดก็คือหาผู้หญิงส่งให้ป๋อเยี่ยน
คนที่ได้รับความโปรดปรานจากเขา จะได้รับรางวัลก้อนโตกันถ้วนหน้า
น่าเสียดายที่จนถึงตอนนี้ยังไม่มีใครทำสำเร็จ
เผยเหยี่ยตบก้นหญิงสาวข้างกายเบา ๆ “ไป ปรนนิบัติคุณชายป๋อ”
ดวงตาหญิงสาวเป็นประกาย เธอบิดเอวเดินไปหาป๋อเยี่ยนทันที
เธอคุกเข่านั่งบนพรมข้างขาเขา เงยหน้าขึ้น น้ำเสียงอ่อนหวานเย้ายวน “คุณชายป๋อ ให้ฉันนวดขาให้นะคะ…”
มือยังไม่ทันแตะขากางเกง ป๋อเยี่ยนก็พูดอย่างหมดความอดทน “ไสหัวไป”
หญิงสาวคุกเข่าอยู่ตรงนั้น เงยหน้ามองใบหน้าเย็นชาของเขา ดวงตาแดงก่ำอย่างรวดเร็ว แต่ไม่กล้าร้องไห้ออกมา ได้แต่ส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปทางเผยเหยี่ย
เผยเหยี่ยจิ๊ปาก “ไม่เอาจริงเหรอ? คนนี้สะอาดนะ เพิ่งฝึกมาอย่างดี ท่วงท่าแบบไหนก็ทำได้”
“ไม่มีอารมณ์” ป๋อเยี่ยนกลอกตามองเพื่อนสนิทที่โตมาด้วยกัน
“เมื่อก่อนยังรู้สึกว่าน่าสนใจอยู่บ้าง แต่ตอนนี้…”
เขาหยุดไป สายตากวาดผ่านเรือนร่างอ่อนเยาว์งดงามและใบหน้าเปี่ยมเสน่ห์ของหญิงสาวในห้อง ก่อนเอ่ยว่า “ก็แค่นั้นแหละ เบื่อแล้วล้วน ๆ”
คำพูดนี้เป็นความจริง
ก่อนอายุ 22 ป๋อเยี่ยนเป็นคนที่ใช้ชีวิตเสพสุขอย่างเต็มที่จริง ๆ
ตอนนั้นเขาเป็นทายาทกลุ่มทุนอันดับหนึ่ง เที่ยวเล่นบ้าคลั่งยิ่งกว่าใคร
ปาร์ตี้บนเรือยอชต์ การพนันส่วนตัว สนามมวยใต้ดิน อะไรเร้าใจก็ลองหมด
ผู้หญิงข้างกายเปลี่ยนบ่อยยิ่งกว่าเสื้อผ้า แต่ละคนล้วนเป็นสาวงามชั้นยอด ทั้งรูปร่างและหน้าตาไม่มีที่ติ
เรื่องบนเตียงก็เปิดกว้าง ทั้งสถานที่ ลีลา และปาร์ตี้ เขาขึ้นชื่อเรื่องรู้จักเสพสุขในแวดวงชนชั้นสูง แถมยังมีทุนหนาเหลือเฟือ
สาวงามมากมายพากันเข้าหาเขา ทั้งหวาดกลัวทั้งหลงใหล
เพียงแต่ป๋อเยี่ยนเป็นคนช่างเลือก หลังใช้ชีวิตเสพสุขอยู่หลายปี กินของเลิศรสที่เรียกว่าสาวงามชั้นยอดมาครบทุกแบบ ความสนใจก็ค่อย ๆ หมดไป
จนถึงตอนนี้ สาวงามธรรมดา ๆ ก็ไม่อาจปลุกความปรารถนาของเขาได้อีกแล้ว
“ได้ ๆ รู้แล้วว่าคุณชายเลือกกิน” เผยเหยี่ยโบกมือให้หญิงสาวกลับมา แล้วเปลี่ยนเรื่อง
“พูดเรื่องจริงจังดีกว่า นายจะจัดการเรื่องเจี่ยนซิงยังไง? จะปล่อยให้เธอทำตามใจแบบนี้จริง ๆ เหรอ?”
พอเอ่ยถึงชื่อนี้ บรรยากาศในห้องก็เปลี่ยนไปอย่างประหลาด
ป๋อเยี่ยนยกแก้วขึ้นจิบวิสกี้
“มีเจี่ยนซิง ซินเดอเรลล่าที่ฝันอยากแต่งเข้าตระกูลเศรษฐี อีกไม่ถึงปีพวกเราก็จะกลับจากการเป็นสี่กลุ่มทุนใหญ่ไปเป็นสี่ตระกูลขุนนางใหญ่ได้อีกครั้ง”
เมื่อกว่าสิบปีก่อน ยุคขุนนางถูกโค่นล้ม พวกเขาซึ่งเคยเป็นชนชั้นสูงสุดร่วงจากฟ้าลงมา ถูกบีบให้กลายเป็นสิ่งที่เรียกว่าสี่กลุ่มทุนใหญ่
อำนาจยังคงอยู่ แต่ชนชั้นกลับหายไป
พวกเขาถูกบังคับให้เท่าเทียมกับประชาชนชั้นล่างเหล่านั้น
แต่คุณชายตระกูลขุนนาง โดยเฉพาะตระกูลป๋อ เวิน เผย และจี้ สิ่งที่ฝังอยู่ในกระดูกไม่เคยเปลี่ยน
สายเลือด การอบรม ชนชั้น รวมถึงความรู้สึกเหนือกว่าประชาชนที่ฝังอยู่ในสายเลือด
การปรากฏตัวของเจี่ยนซิงเป็นโอกาสอันสมบูรณ์แบบ
เธอเกิดจากสามัญชน นิสัย…ก็แค่แสร้งทำเป็นใจดีและกล้าหาญ
ป๋อเยี่ยนแต่งงานกับเธอ จัดงานแต่งงานที่คนทั้งโลกจับตามอง ทำให้ทุกคนคิดว่านี่คือเทพนิยายซินเดอเรลล่ายุคใหม่
เป็นฉากบังหน้าที่สมบูรณ์แบบแค่ไหน
เมื่อมีฉากบังหน้านี้ พวกเขาก็สามารถวางแผนลับ ๆ เพื่อสร้างกำแพงชนชั้นขึ้นใหม่ได้ แต่ในสายตาประชาชน นี่เป็นเพียงส่วนหนึ่งของเรื่องรักแสนโรแมนติก
สีหน้าของเผยเหยี่ยกับจี้เหิงจริงจังขึ้นเล็กน้อย
“พวกเราเกิดในยุคขุนนาง ก็ควรล้มตายในยุคขุนนางเช่นกัน”
จี้เหิงมองป๋อเยี่ยน “แต่พูดถึงเรื่องนี้ เจี่ยนซิงช่วงนี้เริ่มไม่อยู่ในโอวาทแล้วใช่ไหม?”
“ฉันได้ยินมาว่านายไม่แตะต้องเธอมาสี่ปีแล้ว ไม่ให้ทะเบียนสมรส ไม่ให้สถานะ มีแต่ข่าวรักหวานปลอม ๆ ช่วงนี้เธอยังประกาศว่าจะเลี้ยงชู้ด้วย?”
เผยเหยี่ยหัวเราะเยาะ “ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงจริง ๆ แต่ตอนนี้เรายังต้องใช้เธออยู่”
“ไม่ลองหาผู้ชายสักสองสามคนไปจัดการเธอ แล้วถ่ายอะไรเก็บไว้หน่อยล่ะ ดูสิว่าหลังจากนี้ยังกล้ากำเริบเสิบสานไหม”
ป๋อเยี่ยนกลอกตาใส่เขาอีกครั้ง “คิดอะไรไร้สาระ?”
“คนนอกเห็นงานแต่งปลอม ๆ นั่นกับตา ต่างก็คิดว่าพวกเรารักกันหวานชื่น”
เผยเหยี่ยพูดไม่ออก
จี้เหิงเอ่ยถามขึ้นในจังหวะพอดี น้ำเสียงเจือความอยากรู้ “แล้วนายทำอะไรไป?”
“สี่ปีมานี้ เจี่ยนซิงจากตอนแรกที่เชื่อฟังนายทุกอย่าง กลายเป็นเรียกร้องเงินกับสถานะ พอรู้ว่าตัวเองไม่ได้อะไรเลย ตอนนี้ยังโวยวายว่าจะออกไปหาชู้ นับว่าอึดไม่เบา”
ป๋อเยี่ยนหัวเราะเบา ๆ
หญิงสาวในห้องต่างหดตัวลงโดยไม่รู้ตัว
“เธอโวยวายครั้งไหนแล้วได้จุดจบดี ๆ บ้าง?” เขาพูดอย่างไม่รีบร้อน
“สามัญชนต่ำต้อยคนหนึ่ง ยังกล้ายื่นมือมาเรียกเงินเรียกอำนาจจากพวกเรา หึ”
เสียงหึเบาหวิว ทว่ากลับเผยความดูแคลนและเยาะเย้ยอย่างเต็มเปี่ยม
ส่วนครั้งนี้เจี่ยนซิงจะมีจุดจบอย่างไร…
【คำเตือน】
ทะลุเข้าไปในนิยาย
พระเอกไม่บริสุทธิ์ ตอนหนุ่มเที่ยวผู้หญิงหนักมาก หลังเจอนางเอกก็ไม่มีผู้หญิงคนอื่นอีก ส่วนนางเอกบริสุทธิ์
นางเอกสวยหวานสุด ๆ
ฝากสมองไว้ตรงนี้
โลกทัศน์คล้ายกับเรื่องก่อนนิดหน่อย แต่เนื้อเรื่องไม่เหมือนกันเลย
โดยพื้นฐานแล้วเป็นเรื่องสั้นมากที่จินตนาการบรรเจิดสุด ๆ
ใครมาจากเส้นเรื่องสมมติของซือถังในเรื่องก่อน ข้ามเรื่องนี้ไปได้เลย!!! คาแรกเตอร์อาจเพี้ยนเล็กน้อย ห้ามเอาไปแทนกันนะ ขอร้องล่ะ อย่าอ่านเลย! ถ้าอ่านแล้วก็อย่าเอาไปแทนกันนะ ขอร้อง~