มือที่เจียงเหยาถือแก้วอยู่กำแน่นขึ้น
เจี่ยนซิงมองเธอแวบหนึ่ง “ไม่สบายใจเหรอ?”
เจียงเหยาหลุบตา “คุณนายป๋อ คุณรับปากว่าจะช่วยฉันรั้งคุณชายจิ่งไว้ แล้วคิดจะช่วยยังไง?”
เจี่ยนซิงยิ้มบาง ๆ “จะรีบไปทำไม? คืนนี้คนเยอะ รอดูไปก่อน ยังไงก็ต้องมีโอกาส”
——
งานเลี้ยงของตระกูลเผยดำเนินมาครึ่งทางแล้ว เวินจิ่งดื่มไปไม่น้อย
คืนนี้เผยเหยี่ยอารมณ์ดี คะยั้นคะยอให้เขาดื่มแก้วแล้วแก้วเล่า ระหว่างนั้นยังผสมเหล้าอีกสองชนิดลงไปด้วย
เวินจิ่งคอแข็งไม่น้อย แต่พอดื่มปนกันแบบนี้ก็เริ่มไม่ไหว ตอนลุกเดินไปห้องน้ำ ขาก็เซไปสองก้าว
ทางเดินปูพรมสีเข้ม โคมไฟติดผนังส่องแสงสลัว ยิ่งเดินลึกเข้าไปก็ยิ่งเงียบ
เวินจิ่งหยุดตรงหัวมุมทางเดิน ยกมือกดหว่างคิ้ว
ในหัววุ่นวายไปหมด เดี๋ยวก็เห็นภาพซูฉือนั่งเงียบ ๆ อยู่บนเก้าอี้เตี้ย เดี๋ยวก็เห็นภาพเธอเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้เขา
เขาพิงกำแพงยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยืดตัวตรงแล้วเดินไปทางห้องน้ำ
เพิ่งเลี้ยวพ้นหัวมุม ก็ชนเข้ากับใครคนหนึ่ง
ไม่รู้เจียงเหาตามมาตั้งแต่เมื่อไหร่ เธอสวมชุดกระโปรงสีขาวเรียบ ๆ เงยหน้ามองเขา
แสงจากโคมไฟตกกระทบใบหน้า ดวงตาและคิ้วโค้งงาม นัยน์ตาฉ่ำน้ำ ดูสะอาดบริสุทธิ์ราวกับดอกไม้สีขาวดอกน้อย
“คุณชายจิ่ง” เธอเอ่ยเสียงเบา พลางก้าวเข้ามาครึ่งก้าว “คุณดื่มไปเยอะแล้ว ให้ฉันประคองนะคะ”
เวินจิ่งหันมองเธอ สายตาหยุดอยู่บนใบหน้าเธอสองวินาที
คืนนี้เขาดื่มไปมากจริง ๆ ภาพตรงหน้าพร่าเลือน สมองก็คิดอะไรช้าลง