เมื่อครู่ หลินหว่านซิงกับเหอเสี่ยวเฟยต่างสนใจแต่กันและกัน จึงไม่ทันสังเกตความเคลื่อนไหวบนเวที
ขณะที่เหอเสี่ยวเฟยลุกขึ้นเดินไปด้านหลัง ก็มีคนข้างเวทีกวักมือเรียกพิธีกร
พิธีกรเดินเข้าไปหา อีกฝ่ายกระซิบข้างหูนางอยู่สองสามประโยค
พิธีกรพยักหน้า ก่อนเดินกลับไปกลางเวที
นางยกไมโครโฟนขึ้นกล่าวว่า “เดิมที งานสังสรรค์ภายในของวันนี้ใกล้จะจบลงแล้ว แต่เมื่อครู่ข้าได้รับข่าวจากจุดลงทะเบียนว่า สมาชิกทีมคนหนึ่งที่พลาดพิธีมอบรางวัลก่อนหน้านี้มาถึงแล้ว เช่นนั้นเรามอบเกียรติบัตรให้แก่นางย้อนหลังเสียเลย อย่างไรก็ต้องมีพิธีการกันบ้าง ผู้ได้รับรางวัลผู้นี้คือบล็อกเกอร์วิดีโอคนที่ห้าของทีม ซึ่งมีผู้ติดตามเกินหนึ่งล้านคน—วาบหนึ่งแล้ววาบอีก!”
ผู้คนด้านล่างเริ่มมองหาเจ้าของรางวัลไปทั่ว
“เฟยเฟย ข้าเหมือนได้ยินชื่อข้า” หลินหว่านซิงชะงักไป น้ำเสียงไม่ค่อยแน่ใจนัก
“ฟังไม่ผิดหรอก กำลังมอบรางวัลให้เจ้าอยู่” เหอเสี่ยวเฟยตอบ
“ไม่ได้ล้อกันใช่ไหม? ฝีมือเล่นเกมอย่างข้าจะไปรับรางวัลอะไรได้?” หลินหว่านซิงเบิกตากว้าง
เหอเสี่ยวเฟยกล่าวว่า “ในทีมมีคนที่มีผู้ติดตามเกินล้านอยู่แค่ห้าคน เจ้าก็เป็นหนึ่งในนั้น ความนิยมก็ถือเป็นผลงานเหมือนกัน ทำไมจะรับรางวัลไม่ได้?”
เวลานั้นเอง เสียงพิธีกรดังขึ้นอีกครั้ง “ขอถามหน่อย วาบหนึ่งแล้ววาบอีกมาถึงหรือยัง?”
ทุกคนหันกลับมามอง
“รีบไปสิ” เหอเสี่ยวเฟยเร่งนาง
ท่ามกลางสายตาของผู้คน หลินหว่านซิงลุกขึ้นยืนแล้วก้าวไปยังเวทีทีละก้าว
ทุกแห่งที่นางเดินผ่าน มีเสียงสูดหายใจดังชัดจากคนข้างทาง