ตอนที่ 9 ทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบไร้ตัวตน แต่กลับถูกผู้ยิ่งใหญ่จับตามอง

โจวเซิ่งซีเสียใจแล้ว

เขาไม่ควรให้หว่านซิงไปหาเขาที่สนามบาสเกตบอล เพียงเพราะอยากเห็นนางนานขึ้นอีกหลายสิบนาที

จากตอนแรกที่นัดกันแค่วันพุธ ต่อมาก็ขยายเป็นสัปดาห์ละสามวัน

วันจันทร์ วันพุธ และวันพฤหัสบดี ขอเพียงมีการบ้านภาษาอังกฤษ เขาก็อยากเห็นนางที่สนามบาสเกตบอล

เพื่อปกปิดความคิดของตน ไม่ให้นางตกเป็นที่สนใจ เขาจึงทำได้เพียงให้หัวหน้าห้องทุกวิชามีส่วนร่วมไปด้วย

ถึงขั้นต้องทนเห็นนางนั่งอยู่บนอัฒจันทร์กับหัวหน้าห้องวิชาฟิสิกส์ที่น่ารำคาญคนนั้นในบ่ายวันพฤหัสบดี

ยังดีที่ผู้ชายคนนั้นหน้าตาไม่หล่อ หว่านซิงคงไม่สนใจเจ้าหมอนั่นหรอก

มีอยู่หลายครั้งที่เขามองไปทางนั้นระหว่างพักจากการเล่นบาส เจ้าหมอนั่นก็พยายามชวนหว่านซิงคุยอยู่ตลอด

แต่หว่านซิงไม่สนใจเขา

นางดูเหมือนกำลังใจลอย เอาแต่มองท้องฟ้า

ถึงนางจะไม่ได้มองเขาเล่นบาส แค่มีนางอยู่ตรงนั้น และเขามองเห็นนางได้ในแวบเดียวก็พอแล้ว

แต่เขาไม่คิดเลยว่าจะเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น

บางคนฝีมือห่วยเกินไปจริง ๆ ถึงกับชู้ตบอลไปโดนอัฒจันทร์ได้

แถมยังทำให้หว่านซิงของเขาบาดเจ็บอีก

ดูจากแรงที่ลูกบอลพุ่งไปตอนนั้นก็รู้ว่าหนักมาก หว่านซิงก็ผอมบอบบางขนาดนั้น จะทนไหวได้อย่างไร?

โดนเข้าไปเต็ม ๆ แบบนั้น คงเจ็บมากสินะ?

เขาเห็นน้ำตาเอ่อคลอในดวงตาของหว่านซิงแล้ว

นางยังคงรักษาท่าทีได้ดี อดกลั้นไม่ให้น้ำตาไหลออกมา

เพราะนางไม่อยากทำให้คนอื่นลำบากใจ

นางยังใจดี ไม่คิดเอาเรื่องใคร ให้อภัยเจ้าคนที่ทำให้นางบาดเจ็บไปอย่างง่ายดาย

เขาคิดว่าเป็นตนเองที่โลภเกินไป

อยู่ห้องเดียวกัน ทุกวันก็ได้เห็นนางอยู่แล้ว เหตุใดถึงยังมองไม่รู้จักพออีกนะ?