หลินหว่านซิงพบว่าสร้อยข้อมือหายไปตอนออกจากบ้านเช้าวันนี้
ปกติเธอจะสวมสร้อยข้อมือหลังล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ
แต่บนอ่างล้างหน้ากลับว่างเปล่า
เธอถึงนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนตอนอาบน้ำ ดูเหมือนจะไม่ได้ถอดสร้อยข้อมือออก
สร้อยข้อมือคริสตัลสีม่วงอ่อนเส้นนั้นเป็นของขวัญที่แม่ซื้อกลับมาฝาก หลังจากเดินทางไปทำงานต่างเมืองครั้งก่อน
คริสตัลแต่ละเม็ดมีสีแตกต่างกันเล็กน้อย ไม่มีสองเม็ดไหนเหมือนกันทุกประการ
ลูกปัดแวววาว ใสกระจ่าง แต่ละเม็ดราวกับซ่อนโลกใบเล็กอันชวนฝันเอาไว้
ทั้งขนาด สัมผัส และสีสัน ล้วนเป็นแบบที่เธอชอบ
หลังจากแม่มอบให้ เธอก็สวมมันทุกวัน
แต่หลายวันมานี้ เธอรู้สึกว่าสร้อยข้อมือที่เดิมก็หลวมอยู่แล้วเหมือนจะยิ่งหลวมกว่าเดิม
เธอยังคิดไว้ว่าจะหาเวลาไปร้านงานฝีมือ ให้เขาปรับขนาดให้เล็กลงโดยเอาลูกปัดออกหนึ่งเม็ด
ไม่อย่างนั้นวันไหนสร้อยข้อมือหล่นหายขึ้นมาก็คงไม่รู้ตัว
สุดท้ายก็เป็นอย่างที่คิดไว้จริง ๆ
สร้อยข้อมือหายไปตอนที่เธอไม่ทันสังเกต
ระหว่างทางมาโรงเรียน เธอนึกย้อนถึงเหตุการณ์เมื่อวานทั้งวัน แล้วนึกได้ว่าตอนลุกไปเก็บการบ้านในคาบศึกษาด้วยตนเอง เธอเหลือบมองข้อมือแวบหนึ่ง ตอนนั้นสร้อยข้อมือยังอยู่
นั่นหมายความว่ามันหายไปหลังจากนั้น
ต่อมา เธอไปค้นลิ้นชักของโจวเซิ่งซี
หลังจากนั้น เธอก็ไปสนามบาสเกตบอลกับหัวหน้าห้องวิชาภาษาจีน
ส่วนตอนนั่งดูการแข่งขันอยู่บนอัฒจันทร์ สร้อยข้อมือยังอยู่หรือไม่นั้น เธอจำไม่ได้แล้ว
ดังนั้นเธอจึงตั้งใจว่าจะค้นหาในห้องเรียนก่อน ถ้าไม่เจอค่อยไปลองหาที่สนามบาสเกตบอล